|
|
CLARENCE
MITCHELL, PERSWOORDVOERDER VAN DE MCCANNS
|
PROFIEL EN
ACHTERGROND
Clarence Mitchell zit nog maar enkele
maanden in de PR. Maar bij de receptie met de president van de CIPR (Engels
officieel Instituut voor PR) was hij zeker de ster.
|
|
|
Clarence Mitchell
|
Clarence met de McCanns
|
Toen het geweten was dat de
woordvoerder voor de McCanns in aantocht was, stond de hele PR-industrie in
rijen te wachten om hem te spreken te krijgen, om toch maar iets te horen over
het mysterie van de verdwijning van Madeleine McCann.
Mitchell is een doorwinterde
nieuwsreporter die ongeveer 20 jaar voor de BBC heeft gewerkt, daarna 2 jaar
voor de MMU (Media Montoring Eenheid) van de overheid, daarna werd hij door de
overheid afgevaardigd als woordvoerder van de McCanns vanaf begin mei 2007.
Mitchell werd als reporter steeds
gezien als ‘een brandweerman’, en werd steeds in moeilijke situaties
ingebracht, bijvoorbeeld in Noord Ierland, Iran en Irak. Hij versloeg ook de
berichtgeving over de dood van Prinses Diana, de moord op Milly Dowler en de
Fred en Rosemary West massamoorden.
Zoals elke reporter bleef Mitchell kalm
in alle situaties. Hij beschrijft zijn ‘gelukkig gesternte’ toen hij op de
autosnelweg reed bij de Kegworth vliegtuigcrash in 1989 op de M1. ‘Soms is het
verschrikkelijk, maar op de juiste plaats zijn op het juiste ogenblik is al wat
er nodig is voor goede journalistiek’.
In zijn huidige rol is Mitchell verre
van neutraal. Hij is er inderdaad heilig van overtuigd dat de McCanns
onschuldig zijn, en is dit ook altijd in de pers blijven verklaren. Een
journalist beschrijft zijn werk met de McCanns als ‘een kruistocht voor wat hij
als een echte onrechtvaardigheid ziet’.
Mitchell toont zijn verbintenis met de
McCanns publiekelijk door een helder geel en groen campagnepolsbandje te
dragen. Hij heeft ook een geel met groen lintje op zijn jas om de sterkte van
zijn overtuiging kracht bij te zetten.
Mitchell ontmoette Gerry McCann op de
luchthaven van East Midlands, twee weken nadat Madeleine verdwenen was. Ze
vlogen samen terug naar Portugal. Een maand heeft Mitchel toen lange dagen
gemaakt om de familie bij te staan.
Daarna moest hij zijn rol in de
overheid terug opnemen, en anderen werden dan de woordvoerders van de McCanns. Maar
zelfs dan zegt hij, telefoneerden de McCanns mij voor advies. ‘We werden
vrienden’ zegt hij. ‘Maar ik kon hen niet helpen tenzij alleen met wat
telefonisch advies, omdat officieel de overheid niet als betrokken partij mocht
beschouwd worden’.
In september verliet hij zijn job bij
de overheid om full time voor de familie te werken. Toen reeds had de pers zich
tegen de McCanns gekeerd.
Over deze ommekeer zegt Mitchell: ‘Ik
moet voorzichtig zijn met wat ik zeg, maar iemand met goede connecties binnen
de politie heeft vanaf het begin verzinsels uitgebracht, alleen omdat hij dacht
dat de ouders betrokken waren bij de verdwijning van Madeleine. De Portugese
pers nam deze verzinsels over –zij hebben ook tabloids, net als wij- en de
Britse pers nam deze verhalen over.’
Mitchell is duidelijk boos op de pers. Hij
vindt dat velen onder hen enkel onbestaande rommel verzamelden. ‘Als voormalig
journalist weet ik dat de houding van sommige Engelse journalisten ronduit
beschamend is’.
Mitchell speelde een grote rol in het
vernietigen van de negatieve verhalen. Hij had een heel simpele strategie zegt
hij : ‘Toen ik aan boord kwam werden Gerry en Kate van alle kanten beschuldigd.
Wat de mensen niet altijd begrijpen is dat de kranten deze verhalen niet
verspreiden omdat ze erin geloven, maar omdat ze denken dat dit een grotere
oplage zal opleveren’.
Mitchell wordt ook boos over
beschuldigingen dat de McCanns te zeer bezig waren met PR. Hij zegt dat hij meestal
interviews weigert.
En bij het begin van de campagne, toen
de McCanns probeerden de zaak in de pers te krijgen, was de strategie anders. Mitchell
heeft zelf drie jonge kinderen en hij zegt : ‘Ik zou zeggen dat elke familie in
deze situatie, ikzelf ook, zou doen wat ze kan.’
Mitchell geeft toe hij soms boos wordt.
Maar één van journalisten die de zaak verslaat, zegt dat hij geen schrik heeft
om zijn mening te verkondigen, en dat kan alleen maar goed zijn voor de zaak.
Toen Mitchell in 2005 de BBC verliet
was dit omdat hij een plafond had bereikt, en hij over het hoofd was gezien voor
de rol van koninklijk correspondent. Hij realiseerde zich toen dat hij nooit ‘the
Ten O’Clock News’ zou presenteren.
Mitchell lijkt gedreven door zijn
persoonlijke overtuiging en adrenaline, en het is begrijpelijk moeilijk voor
hem te voorspellen wat hij later zal gaan doen. Officieel is hij nu in dienst
van Brian Kennedy –de grote weldoener voor de McCanns- als directeur communicatie.
Hij zal dus nog steeds werk hebben als de zaak van Madeleine opgelost is.
Daarna zal hij zien wat hij kan doen, en eventueel andere mogelijkheden
bekijken.
Aan het einde van het interview kan
Mitchell het toch niet laten te zeggen : Vergeet niet dat het hart van heel
deze zaak een klein meisje is dat verdwenen is, en dat naar huis dient gebracht
te worden.’
Clarence
Mitchell – De gelukkigste, ongelukkigste rotkerel
Samenvatting oorspronkelijk Engels artikel
van Textusa
Ik
heb niet veel research gedaan naar Clarence Mitchell. Ik haat de man, dus het
beetje dat ik van hem opgezocht was een nare ervaring. Niemand is zonder
kwaliteiten. Gerry McCann bijvoorbeeld kan zelfs op zijn eigen benen staan
zonder hulp, en Kate, zijn geliefde vrouw, weet net zoveel als ik, afgaande op
de keren dat ze gezegd heeft ‘ik weet het niet’.
Zelfs als is er niet veel kan gevonden worden, dan toch nog was het voor mij
een pijnlijk proces, waarvan ik hoop dat ik het niet meer moet herhalen. Ik
kwam te weten dat hij een media manipulator was, en een goede, voor de Britse
regering toen Maddie verdween en dat hij in juni/juli woordvoerder werd voor de
McCanns. Ik denk dat er verder niet veel over te zeggen valt.
Om dit te kunnen bevestigen pikte ik volgende
beschrijving op van mijn ‘totaal geloofwaardige Maddie research archief’, met
name The Sun, over zijn karakter :
“Het maken van een media expert
- 1962 : geboren en opgevoed in Noord West
Londen. Probeert in een bank te werken na zijn studies, maar haat dit..
- 1982 : gaat werken bij Hendon and Finchley
Times als een reporter in opleiding, wat hem in contact brengt met Margaret
Thatcher.
- 1985 : deeltijds werk bij Sunday Express.
- 1986 : gaat werken bij de BBC in Sheffield als een radio
reporter, daarna bij telivisie in Leeds.
- 1989 : Ontbijtnieuws in Londen, dan
‘brandweerman’ waar nodig, en oorlogsverslaggever.
- 1999 : Wordt BBC nieuwspresentator.
- 2005 : Wordt directeur van Downing St Media
Monitoring Unit (Engelse overheid).
- May 2007 : Wordt naar Portugal gezonden voor
de McCannzaak.
- September 2007 : Verlaat de overheidsdienst
om woordvoerder te worden voor de McCanns.
Ik hou van “hij tracht in een bank te werken na zijn studies, maar haat het”. Domme
mensen gebruiken meestal de woorden ‘ik haat het’ en ‘ik verveel me daar’, om
de harde realiteit van hun onkunde te verbloemen. Gezien de vele werkgevers die
hij heeft gehad lijkt hij mij niet in staat een job die hij begint ook af te
maken. En dit blijft hij ook bewijzen.
Je kan je afvragen hoe IEMAND van dit prachtige CV kan afleiden dat hij een
media expert is. Maar van The Sun kan alles worden verwacht. Maar laat dit nu
net ook mijn mening zijn.
Een media manipulator is geen media expert. Hij beperkt zijn activiteiten tot
het monitoren van de informatie die in de media verschijnt, produceert zelf
geen informatie en beïnvloedt het op geen enkele wijze. Het is zijn baas die
beslist wat er gelezen wordt en wat niet. Het is een hond die op de vos moet
jagen, terwijl zijn baas een sigaartje rookt in een gemakkelijke zetel.
Hij leest al wat er geschreven wordt over zijn baas, zift de informatie, en
rapporteert dan aan zijn baas. Eenvoudig, geen speciale opleiding of kennis
vereist.
Het is zelfs geen journalist. Hij kan het zijn, maar het is niet nodig voor de
job. Hij leest enkel wat journalisten schrijven. Niet meer of niet minder.
Zoals een toiletverwarmer doet hij dingen die de baas zelf niet graag doet, of
waar die geen tijd voor heeft.
En geloof me, een toiletverwarmer is geen toiletexpert, net zoals een
mediaexpert geen expert is van de media.
Dus, als ik in een Britse krant lees dat Clarence Mitchell een mediaexpert is,
zegt dit veel over de Engelse pers zelf. Dat zou hetzelfde zijn als wanneer de
Nobelprijscommissie zou zeggen dat Homer Simpson één van zijn meest
gerespecteerde leden was.
Clarence
Mitchell is niets meer dan een oververheerlijkte man die tot ster werd
gecatapulteerd op basis van kwaliteiten die hij niet bezit en nooit zal hebben.
Dat noemt men GELUK HEBBEN.
Het zou stom zijn om hem hiervoor te bekritiseren. Velen kregen kansen die ze
niet verdienden, en dienden deze uiteraard niet te weigeren, alhoewel dat in
sommige gevallen toch beter zou zijn geweest, net zoals Clarence Mitchell.
Het
probleem met Mitchell is dat hij ervan overtuigd is te zijn wat men zegt dat
hij is. Hij denkt dat hij een meerwaarde is, terwijl hij eigenlijk een
hinderlijke splinter is in het achterwerk van een paard.
Laat ons even vergeten dat hij een mediaexpert werd genoemd. Laat ons focussen
op het feit dat hij de woordvoerder is van de McCanns. De eigen PR man van het
koppel. Alsof het koppel een groot bedrijf is dat hem kan veroorloven op de
loonlijst, wat toch zeer eigenaardig is. Zelfs de miljonair-held Charles
Lindbergh had er geen nadat zijn kind verdween.
Dus, is hij goed in zijn job als PR? Vraag het maar aan de McCanns.
Sorry, ik vergat even dat we de waarheid niet meer mogen spreken vanaf die
noodlottige avond dat Kate verwachtte dat iedereen naar hun pijpen zou dansen,
zodat ze allemaal weg zouden komen met wat ze ook hebben gedaan. Dus, ja, ze
zijn erg tevreden met Mitchell, en ja, dat gelach op de achtergrond is van mij.
Laat ons even kijken naar zijn deskundigheid, want dat is toch waar het
allemaal om draait. Een PR-man is een informatie-manager. Hij analyseert de
feiten waarmee hij moet werken en ontwerpt alle strategieën en tactieken die
garanderen dat hij het resultaat krijgt waarnaar hij streeft.
Regel nummer EEN in informatie-management is dat je de informatie hanteert, JIJ
bent de informatie niet. Je maakt het nieuws, je bent het niet. Zie je nu
waarom Mitchell een totale idioot is? Laat me een voorbeeld geven van goede PR
: diegene die senator Barack Obama tot president gemaakt heeft. Ken je die man?
Nee?? Precies!!! Maar probeer hem in te huren, want hij is zijn gewicht in goud
waard. Waarschijnlijk is zijn prijs nu verdrievoudigd. Ik realiseer me wel dat
Obama een dankbaar object was om mee te werken, en dat Mitchell het moet doen
met de McCanns.
Oh, u zegt dat hij een woordvoerder is en geen PR-man. Ok, laat ons dat dan
even bekijken. Ik zal terug het voorbeeld nemen van de Amerikaanse President.
Hebt u ooit gezien dat de woordvoerder van de president vragen van de pers
beantwoordde terwijl de president achter hem stond? Of zelfs maar in dezelfde
kamer? Hoeveel keer heeft u een woordvoerder gezien van een politieker die
vragen beantwoordde met degene die hij vertegenwoordigt achter hem?
In het geval van treurende ouders van een ontvoerd kind, wordt als woordvoerder
meestal een politieman ingeschakeld. Niet omdat de ouders geen expert kunnen
betalen, maar omdat het een getrainde vakman moet zijn om zulke gevoelige
dingen te behandelen. De ontvoerders kijken en luisteren naar de woordvoerder,
en elk woord, elke gelaatsuitdrukking moet voorzichtig gekozen worden, en dat
is voor de politie, niet voor een “I’m-too-sexy-for-my-body-kind-a-guy”.
Ik herinner me dat de McCanns eens persoonlijk tot de ontvoerder hebben
gesproken. Ze lazen toen een tekst voor die op een papiertje gekrabbeld was,
ongeïnspireerd, zonder emotie. De emotionele oproepen werden gedaan tot het
grote publiek, tot diegenen die Maddie zouden helpen zoeken, tot diegenen die
geld in hun fonds zouden storten om Maddie te zoeken.
Kijken naar Clarence Mitchell als woordvoerder voor een koppel dat net achter
hem stond, was een onverklaarbaar spektakel, een slechte oefening in menselijk
gedrag. Enkel verklaarbaar moest het koppel zichzelf niet vertrouwen om de pers
te woord te staan, maar we weten dat dit niet zo is, omdat ze talijke keren
interviews hebben gegeven. Het was enkel het verschrikkelijke resultaat van een
beoordelingsfout door een incompetente man, die deed wat hij kon.
Wat zou ik doen in dit geval? Zo vlug mogelijk de plaats van de misdaad
verlaten, een laag profiel aanhouden, geen media, enkel een persmededeling, en
de politie zijn werk laten doen. En het Madeleinefonds was een inhalige, domme
vergissing.
Maar
nee, zij opteerden voor het mediacircus. Ik denk dat de Britse regering pas
einde mei de omvang van de situatie begreep, maar als je in een precaire
situatie zit roep je McGyver, niet Mr Bean. Mitchell belasten met deze job was
een grote ramp, en dat is net wat hij bereikte.
Natuurlijk kan een man alleen doen wat hij kan. En als hij dan faalt, kan je
hem dan met de vinger wijzen? Clarence in incompetent omdat hij niet het nodige
gereedschap had om de job naar behoren te doen. Net zoals je iemand zou vragen
een Formule-1 auto te besturen in een kampioenschap, als de man geen rijbewijs
heeft. Je kan niet verwachten dat hij de eindstreep haalt. Als men zo’n taak op
je schouders legt, is dat wel heel ongelukkig.
En dat is nu net wat men Clarence gevraagd heeft te doen. Ze hebben deze arme,
pompeuze en trotse man een onmogelijke taak gegeven.
Laat ons nu naar zijn huidige situatie kijken. Hij wordt uitgespuwd door
iedereen die ooit van Maddie heeft gehoord. Hij wordt gehaat door de McCanns,
die nog steeds in een geforceerd huwelijk met hem zitten. Geen enkele ernstige
journalist wil in zijn gezelschap gezien worden, en hij wordt veracht door
diegene die altijd zijn loon heeft betaald, alhoewel hij niet mag beschouwd
worden als degene die het geld door deuren en ramen heeft buitengegooid en het
fonds heeft misbruikt.
Ik vraag me af wie hem overtuigd heeft zijn job bij de overheid aan de haak te
hangen en deze verschrikkelijke taak op zich te nemen. Ik kan alleen maar
besluiten dat iemand van hem af wilde zijn en hierin zijn kans schoon zag. Ik
denk dat deze persoon nu nog steeds deze beslissing viert.
Het onderzoek kan zelfs een jaar duren
( interview met Expresso)
Maria Barbosa
29 September 2007
Q: U ruilde uw job bij de Britse overheid
in als woordvoerder voor de McCanns. Maakte u deze beslissing op basis van
sentimentele redenen of was het professioneel?
A: Ik ben geen sentimenteel persoon en ik
maak ook geen plannen naar de toekomst toe. Ik heb de uitnodiging van de
McCanns aanvaard omdat ik weet dat ze onschuldig zijn.
Q: Hebt u hen ooit gevraagd of ze
betrokken waren bij de verdwijning van hun dochter?
A: Ik moest hen dat niet vragen, omdat we
constant over de zaak bezig waren, en ze hebben me beiden gezegd dat ze
onschuldig zijn. Sindsdien ben ik een maand met hen samengeweest. Ik geloof wat
ze me zeggen. Het zegt voor mij genoeg te zien hoe ze met de tweeling bezig
zijn, met Sean en Amelie. Je kan zien dat ze hun kinderen erg graag zien, en
dat ze nooit iets zouden doen om hen te kwetsen. Dit is uiteraard geen bewijs,
maar voor mij is het belangrijk dat ik met oprechte mensen kan werken.
Q: Om de onschuld van de McCanns te
kunnen verdedigen met zulk zelfvertrouwen, moet u toch meer weten dan wat u nu
vertelt......
A: Ik ken de feiten die alle
beschuldigingen van de politie in verband met de dingen die in hun appartement
en de huurauto zijn gevonden, kunnen verklaren. Ik kan nu geen details geven.
Sommige beschuldigingen die in de Portugese pers zijn verschenen, zouden
gebeurd zijn terwijl ik bij hen was. Dus, ik ken de waarheid.
Q: Hoe verklaart u de lijkengeur in hun auto
die 25 dagen na de verdwijning werd gehuurd?
A: Het is niet aan mij om daarop te
antwoorden. Er is nooit iets gebeurd dat voor mij aanleiding is geweest om hen
te verdenken. Ik was alleen ’s nachts niet bij hen. Maar het verhaal van de
huurauto is niet het enige dat ongefundeerd is. In de pers werd gezegd dat Kate
en Gerry naar Fatima gingen om Maddies lichaam te begraven. Ik was bij hen op
die trip, en ik kan u garanderen dat we geen lichaam hebben begraven.
Q: U verbleef een maand bij hen in Portugal.
Wie heeft u gestuurd, en waarom zijn de McCanns zo speciaal?
A: Dit is één van de punten waarover
Gerry opheldering wil geven : zij zijn een doodgewone familie, als zovele
andere. Ze hebben een hogere opleiding, maar het belangrijkste is dat ze zeer
veel van hun kinderen houden. Ze zijn geen invloedrijke personen, en zij hebben
geen speciale behandeling gekregen.
Q: U werd door de regering afgevaardigd.
Zouden alle Britten, die zich in dergelijke situatie zouden bevinden, dezelfde
behandeling krijgen?
A: Elke keer dat een Brit in het
buitenland problemen heeft, wordt hulp van de regering geboden. Omdat het over
een verdwenen kind ging, en niet over gestolen documenten, was de hulp die door
de consul geboden werd, groter. Toen de zaak de pers begon te domineren, heeft
de regering besloten mij te sturen omdat ik Britse mensen ken in
sleutelposities. Het was niet Tony Blair of Gordon Brown die mij hebben
gestuurd. Ik ben niet hun woordvoerder, en ik contacteer hen niet om advies te
vragen.
Q: Maar u was verantwoordelijk voor de verschijning
van de McCanns in de pers, en zelfs op wereldschaal. Het feit dat u voor de
Britse regering werkte, maakte het allemaal wat gemakkelijker.
A: Er is in Portugal een verkeerd beeld
over mij opgehangen. Ik was directeur van de Media Monitoring Unit. Hun werk
(ongeveer 40 mensen) en hun functie is te controleren wat er in de media
verschijnt. Elke ochtend had ik een vergadering met de woordvoerder van de
Eerste Minister en dan praatten we over die dingen. Ik sprak nooit met Gordon
Brown zelf. Alles wat ik voor de McCanns deed, is gebeurd via de telefoon en de
computer.
Q: Het was dus voldoende dat u enkele
mensen belde om te regelen dat Kate en Gerry de Paus konden ontmoeten.
A: En ik ben zelfs niet gelovig. Toen ik
in de Algarve was, bleef ik in contact met de Britse ambassades en ook met het
Vaticaan. Door de aartsbisschop van Westminster vernam ik dat de verdwijning
van Maddie in het Vaticaan niet onopgemerkt was voorbijgegaan. Hij stelde een
audiëntie met de Paus voor. Ik heb de mail geschreven, vermits Kate en Gerry
geen voorkeursbehandeling wilden.
Q: Was het uw beslissing de media te
gebruiken om de zaak niet in een vergeethoek te laten belanden? Sommige
experten zeggen dat deze blootstelling aan de pers fataal zou kunnen geweest
zijn
A: De ouders vertrouwden op mijn instincten.
Ze zegden me alleen dat ze alles wilden doen om haar te vinden. Zij hebben
beslist een reis door Europa te maken, die in Amsterdam is gestart. Nadat ze in
Duitsland waren geweest, wilde Kate naar Noord Afrika. Eigenlijk vermoedt Kate
dat Maddie zich daar zou kunnen bevinden.
Q: Toen het onderzoek een andere richting
begon uit te gaan, begon men kritiek te geven op Kate, vooral op het feit dat
ze geen emotie toonde. Hoe was zij als er geen pers was?
A: Kate is zeer sterk. Ze lijkt zeer
gereserveerd in haar emoties, maar ze lijdt hier erg onder. Ik heb haar zien
wenen thuis. Ik kan u ook nog zeggen dat specialisten hen hebben aangeraden
geen emotie te tonen in het openbaar, omdat de ontvoerder hier plezier in zou
kunnen hebben.
Q: Er is veel speculatie over wat er op 3
mei gebeurd is. Wat zegde Kate toen ze haar dochter niet in haar bed aantrof?
A: Getuigen hebben verklaard dat ze zegde
‘ze hebben haar meegenomen’. Dat is niet juist, maar ik zeg hier verder niets
over.
Q: Toen u als journalist de zaak van
Jessica en Holly in Soham volgde, werden die kinderen 2 week later dood
teruggevonden. Hebt u in deze zaak hetzelfde voorspeld?
A: Ik dacht dat ze nu reeds zou gevonden
zijn, dood of levend, maar dat resultaat zou inderdaad mogelijk zijn. Ik wil of
kan niet spreken over Robert Murat, maar sommige journalisten die met mij aan
de zaak in Soham werkten zagen gelijkenissen tussen die zaak en Robert Murat.
Meer kan ik er niet over zeggen.
Q: Vooraleer u het voorstel van Kate en
Gerry accepteerde, vroeg u om garanties. Bedoelde u dan Brian Kennedy, de
zakenman die uw salaris betaalt?
A: Ik kon mijn job bij de overheid niet
verlaten als ik geen garanties had. Ik weigerde om betaald te worden uit het
Madeleinefonds. Dit was de beste oplossing. Ik werk voor de McCanns, maar mijn
salaris wordt betaald door Brian Kennedy, die trouwens de McCanns ook
financieel steunt. Mijn bedoeling is om hen over deze moeilijke periode heen te
helpen, maar ik wil er ook voor betaald worden, wat tot op heden nog niet is
gebeurd.
Q: Sommige beroemdheden, zoals Richard
Branson, hebben het voor de McCanns mogelijk gemaakt de beste advocaten te
huren. Hebt u hen geadviseerd in hun keuze?
A: Zeer zeker niet. Maar ik zie er wel
het nut van in dat ze zich omringen met de beste Portugese en Britse experten. Ze
worden ervan verdacht hun dochter te hebben gedood en haar lichaam te hebben
verborgen. Dat zijn zeer ernstige beschuldigingen. Het publiek wil hen voor het
gerecht, of wil dat Maddie volgende week gevonden wordt. Dat zal niet gebeuren.
Het zou best kunnen dat de zaak nog zeker een jaar duurt.
Q: Hebben ze nog vertrouwen in de
Portugese politie? Of willen ze andere aanwijzingen volgen met private
detectives?
A: Ik moet voorzichtig zijn met wat ik
zeg. Dit is een heel gevoelig onderwerp. De McCanns willen samenwerken met de
politie, en dat moeten ze ook doen. Zelfs als Maddie niet meer in Portugal is, dan
nog heeft de Portugese politie het onderzoek in handen. Maar elke ouder in die
situatie heeft het recht om alle mogelijke middelen in te zetten om hun kind te
vinden. Ik kan niet bevestigen dat ze zelf private detectives hebben gehuurd.
Q: U begon het interview met te zeggen
dat u niet sentimenteel bent, maar tijdens de reis door Europa werd u
gefotografeerd terwijl u een traan wegpinkte.
A: Dat was helemaal niet de bedoeling. Maar
ik had toen net vernomen dat mijn echtgenote een miskraam had gehad. Ik voelde
me toen zo hulpeloos en kwaad omdat ik niet bij haar kon zijn. Het is toch
ironisch dat ik tijdens de zoektocht naar Maddie zelf een zoon verlies. Nog
heel jong, maar het was mijn zoon. Ik denk dat de McCanns en ik toen nog
dichter naar mekaar toe zijn gegroeid.
|