|
COLOBOMA – EEN GOEDE TACTISCHE ZET
Bron : Textusa – maart 2010 De McCanns hadden problemen om kinderen te krijgen. Madeleine werd uiteindelijk geboren op 12 mei 2003, na een IVF-behandeling. Gerry zegde : ‘Het was heel speciaal, omdat we hier al zo lang op hadden gewacht. Na zoveel jaren proberen en hoop, maakte de geboorte van onze mooie Madeleine ons leven compleet.’ Nochtans heeft Gerry ooit gezegd dat Madeleine ‘bijna’ perfect was. Alleen maar ‘bijna’??? Waarom niet perfect? Een baby waarnaar je zo lang hebt uitgekeken, die 10 vingertjes heeft, 10 teentjes en een stel gezonde longen, zou je zulke baby niet perfect vinden? Madeleine werd geboren met een afwijking in haar rechter oog, beter bekend als Coloboma of kattenoog. Deze afwijking ontstaat als de ogen van de baby zich niet goed ontwikkelen tijdens de zwangerschap. De ogen ontwikkelen zich tussen de vierde tot de vijftiende week van de zwangerschap. Deze afwijking komt voor bij 1 op 10.000 geboortes. Madeleine had deze afwijking enkel in haar rechter oog (unilateraal). Deze afwijking was duidelijk bij de geboorte. Misschien bedoelde Gerry dit toen hij zegde ‘bijna perfect’. De medische staf zou er onmiddellijk een oogarts bijhalen om een volledig onderzoek te doen. De oogarts kan dan vaststellen in welke mate het oog is aangetast. Het is moeilijk te voorspellen hoe het gezichtsvermogen van het kind zich zal ontwikkelen. Meestal blijft de coloboma beperkt tot de iris en kinderen met deze aandoening zullen nog een vrij goed gezichtsvermogen hebben. Alhoewel, fel licht kan ongemak geven omdat de iris niet goed sluit. Het kan ook beeldvervorming geven. Soms hebben kinderen met coloboma nog andere gezondheidsproblemen. Uiteraard kunnen we dit niet met zekerheid zeggen, omdat de medische gegevens van Madeleine nooit zijn vrijgegeven. De Portugese politie had deze opgevraagd, maar een weigering gekregen. We hebben echter wel de zekerheid dat deze afwijking regelmatige medische controle behoeft. Er is geen behandeling voor coloboma. Een kind met deze aandoening zal wel gespecializeerde hulp nodig hebben tijdens de eerste levensjaren. De frequentie van deze hulp hangt af van de noden van het kind. Deze afwijking kan in sommige gevallen leiden tot glaucoom (verhoogde druk in het oog) en het loslaten van het netvlies. Voor deze aandoeningen zijn wel behandelingen mogelijk. Als de toestand van het kind stabiel is en er geen verdere complicaties zijn, zal een halfjaarlijks onderzoek volstaan. Soms wordt overwogen contactlenzen te plaatsen op latere leeftijd, om het ‘kattenoog’ te verbergen. De McCanns, allebei dokters, hebben nooit de medische term gebruikt voor dit oogdefect. Nog vreemder is dat het niet op Madeleines paspoort is vermeld (verplicht in Engeland). Het bruine pigmentvlekje op haar been is wel vermeld. We hebben hier een kind met een oogafwijking dat halfjaarlijkse controle nodig heeft. Controles die nooit werden meegedeeld aan de ‘ontvoerder’, terwijl deze afwijking toch gezondheidsproblemen zou kunnen opleveren. De McCanns beweren dat hun dochter nog steeds leeft, dus waarom werd dit dan nooit vermeld? Waarom hebben ze de ‘ontvoerder’ niet gevraagd via de pers (die ze voor allerlei andere zaken gebruikten) hiervoor speciale aandacht te hebben en goed voor haar te zorgen? In één van de laatste interviews werd aan de McCanns een vraag gesteld over deze coloboma. Gerry antwoordde : ‘Oh, ze zal nu wel contactlenzen dragen’. Lees nog even de alinea over de contactlenzen hierboven. Contactlenzen worden pas overwogen op latere leeftijd, vanaf zeven of acht jaar. Een dokter zou dit toch moeten weten. Dezelfde vraag werd ook aan Kate gesteld, en zij antwoordde : ‘Ach, eigenlijk is het maar een klein vlekje aan het oog, je moet heel goed kijken om het te zien.’ Gerry Mccanns commentaar : 'We waren ons ervan bewust dat de ontvoerder iets aan haar oog zou kunnen doen om herkenning te voorkomen, maar het leek ons een goede tactische zet.’ De coloboma, die Madeleine het ‘bijna perfecte’ kind maakte, coloboma, waarmee een massale campagne op gang werd gebracht, coloboma, waarvoor de politie waarschuwde dat zij Madeleines doodvonnis zouden tekenen als ze het in de pers brachten, de coloboma die een vermelding op haar paspoort niet eens waard was. Komt daar nog bij dat twee dokters, die beweren de huisdokters te zijn van de McCanns, allebei verklaringen hebben afgelegd aan de politie van Leicester. Geen van beiden leek ooit Madeleine te hebben ontmoet. Hun verklaringen leken eerder karaktergetuigenissen ten voordele van de McCanns, dan een beschrijving van de gezondheidstoestand van Madeleine en de tweeling. Als Madeleine gezondheidsproblemen had, lijkt dit inderdaad op nog een ‘zwijgpact’. |
|
