|
EEN ZEER GELOOFWAARDIGE THEORIE
Bron : http://unterdenteppichgekehrt.blogspot.com/
Ik geloof dat Madeleine stierf ergens tussen 18u en 21u op woensdag 2 mei 2007. Het was een desastreuze week geweest met slecht weer en met weinig ondersteuning van Gerry voor Kate die elke avond de moeilijke taak had de drie kinderen naar bed te brengen. Gerry, die er de voorkeur aan gaf zowel overdag als ’s avonds te tennissen, verwaarloosde Kate tijdens het diner en flirtte bovendien met de ‘quizlady’ op dinsdag. Voor de zoveelste keer verliet hij het appartement na een tennissessie, en liet Kate achter met wenende kinderen. Uiteindelijk escaleerde de hele situatie op woensdagavond. Het gebeurde meer dat Maddie een woede-uitbarsting had, en vermoedelijk is dat ook op woensdag gebeurd. Dit incident werd later verklaard door Jane Tanner als was het haar eigen dochter die luid geweend had. Volgens haar verklaring stopte het wenen even plotseling als het gekomen was. Waarschijnlijk stierf Maddie op dat ogenblik als gevolg van een klap van een woedende Kate, waarbij het kind achter de sofa op haar hoofd belandde. Het wenen stopte abrupt. Dit speciale huilincident werd nooit eerder publiek gemaakt, omdat ze wisten dat dit te gevaarlijk was. Maar ze wisten dat een zekere Mevrouw Fenn contact had genomen met de politie omwille van een huilincident op dinsdagavond, de dag ervoor. Toen de verhoren van de Tapasvrienden werden gehouden, waren de officiële politiedocumenten nog niet vrijgegeven, en wisten ze nog niet dat mevrouw Fenn op woensdagavond niet thuis was. Ze veronderstelden dat de dame eveneens het gehuil op woensdag had gehoord, daarom dan toch die verklaring om eventuele vragen hierover te snel af te zijn en er hun eigen verklaring aan te kunnen geven. Tijdens de nacht van 2 mei werd besloten het overlijden van Maddie te verzwijgen. De andere kinderen hadden hun ouders nodig, hun carrières zouden geruïneerd zijn, de verwaarlozing van de kinderen zou aan het licht komen. Dit zou de hele groep mee in de maalstroom trekken, omdat alle koppels een vrij relaxte opinie hadden over het welzijn en het checken van de kinderen. Hun toekomst zou ook geruïneerd zijn. Om deze redenen zouden de andere leden van de groep zich als een blok achter de theorie van de verdwijning hebben geschaard. Dianne Webster echter (de moeder van Fiona Payne) moest kost wat kost buiten deze enscenering worden gehouden. Heel begrijpelijk was Kate die avond niet opgedaagd voor het diner. Om haar afwezigheid te camoufleren beweerde Rachel Oldfield dat zij die avond ziek was en in haar appartement was gebleven, alleen voor het geval een ober de afwezigheid van één van de vrienden had opgemerkt. Dat Rachel niet de afwezige persoon was, wordt duidelijk in de verklaring van Jane Tanner, die beweerde die avond de Oldfieldkinderen te hebben gecheckt. Indien Rachel in het appartement was geweest, zou dit absurd zijn geweest. Gerry ging die avond dus alleen terug naar het appartement. Voor het geval een buitenstaander dit zou opgemerkt hebben, verklaarde Kate dat zij vijf minuten na Gerry arriveerde. De volgende ochtend (donderdag) gingen de McCanns niet ontbijten in de Millennium. Zes obers van het restaurant verklaarden dat ze dat wel regelmatig deden. De McCanns zelf verklaarden echter dat ze slechts één keer hadden ontbeten in de Millennium, nl. op zondag. Omdat ze geen buggy hadden voor de tweeling, hadden ze besloten het ontbijt te gebruiken in hun eigen appartement. Dit sprookje over de ontbrekende buggy werd in het lang en breed in de pers uitgesmeerd. Gratis ontbijt voor vijf mensen en dan toch in het eigen appartement eten? Daarenboven een verklaring van vijf mensen die het tegendeel beweren. Indien de politie toen had geweten dat ze alle dagen, behalve donderdag, in de Millennium ontbeten, had dit een heel ander onderzoek geweest. We weten ook dat er wel buggy’s waren. Zij verklaarden zelf dat ze op maandag en dinsdag met de kinderen in de buggy naar het strand waren geweest. Een kind inschrijven in de crèche zonder effectief het kind daar te laten, kan ook niet zo moeilijk zijn. Er waren drie groepen kinderen met vier of vijf verzorgsters per groep. De verzorgsters werkten in shifts. Het is mogelijk dat Gerry naar de crèche ging met ten minste één vader die ook zijn kind binnenbracht om 9u10. Hij schreef Madeleine in terwijl niemand er eigenlijk op lette, en praatte misschien zelfs tegen één van de verzorgsters, zodat deze later zou zeggen dat Gerry inderdaad Madeleine op donderdag had gebracht. Misschien vroeg hij zelfs om Madeleine die dag ook in de tennisgroep te plaatsen in plaats van de voorziene boottrip, alhoewel ze ook al dinsdag tennis had gespeeld. Daardoor ontstond de verwarring dat Madeleine donderdag bij de tennisgroep was gezien, maar ook dinsdag. In het begin verklaarden de meeste vrienden dat Madeleine op donderdagochtend tennis speelde. De foto van Madeleine op het tennisveld werd in de pers gebracht en werd aanvankelijk bestempeld als de ‘laatste foto’ op donderdag. Er was wel wat bezorgdheid over de blauwe plek op Maddies arm, maar Kate verklaarde dit als zonnebrand (met slecht weer de hele week?). Kate moest die ochtend wel de tennislessen volgen, omdat Dianne Webster anders haar afwezigheid had opgemerkt. Daarna ging ze samen met Fiona Payne naar de crèche om Maddie op te halen. Op dat ogenblik verlaten zoveel kinderen de crèche, dat er niet bepaald aandacht werd aan geschonken door de verzorgsters. Tijdens de lunch werden afspraken gemaakt over wat er die avond zou gebeuren. Terwijl de hele week de lunch in het appartement van de Paynes plaats vond, gebeurde dat deze keer bij Jane en Russel, omdat Dianne Webster niet op de hoogte mocht zijn. Het was ook heel belangrijk dat Dianne niet zou opmerken dat Maddie niet bij het diner voor de kinderen was om 17u. Met dit doel werd voor die namiddag een uitje voorzien naar het strand met de hele groep, behalve de McCanns. Rond 17u ging de groep naar het strandrestaurant Paraiso, waarbij de McCanns en kinderen dus niet aanwezig waren. Het in- en uitschrijven uit de crèche gebeurde op dezelfde manier als in de ochtend, zonder dat iemand merkte dat Maddie eigenlijk niet aanwezig was geweest. Tenslotte telden enkel de officiële gegevens op de lijsten. Maar hoe kan het worden verklaard dat Catriona Baker om de tuin werd geleid? Ten eerste, in tegenstelling tot de verklaringen van de Ocean Club, was Catriona niet verantwoordelijk voor de groep, maar werd zij bijgestaan door nog ten minste twee andere verzorgsters voor een veel grotere groep. Ze gingen allen samen naar het strand, en één van haar collega’s was helemaal niet zeker dat Madeleine op dat ogenblik wel bij de groep was. Er heerste dus grote verwarring over zowel de dag als over de kinderen die aanwezig waren. Marc Warner (Ocean Club) liet slechts twee verzorgster getuigen in het begin, die enkel gebruik maakten van de officiële inschrijvingslijsten die mogelijk gemanipuleerd waren. Nadat die lijsten officieel aan de politie waren overhandigd, durfde geen enkele andere verzorgster nog een andere versie van de feiten geven. Alle details van hoe leuk de boottocht was, en hoe Madeleine schrik had gehad van het water, werden pas later toegevoegd. Tenslotte zouden enkel de officiële documenten en verklaringen eventueel voor een rechtszaak kunnen gebruikt worden. In de namiddag van 3 mei moesten alle geplande activiteiten worden geannuleerd voor Kate en de tweeling, omdat Dianne Webster de afwezigheid van Maddie zou hebben opgemerkt. David Payne moest de rol van getuige op zich nemen en verklaren dat hij de kinderen had gezien omstreeks 18.30u, maar dat ze te moe waren om nog buiten te spelen. Hij en Kate hebben een potje gemaakt van dit verhaal dat bedoeld was om te bewijzen dat Maddie nog in leven was die avond. Hoe lang bleef Payne in het appartement? Ging hij binnen en zag hij de kinderen, of bleef hij gewoon in de deuropening staan waar Kate hem het zicht op de kinderen benam? Waarom kon hij zich niet herinneren wat Kate aan had, vooral omdat Kate enkel een handdoek om zich heen had geslagen. Waarom sprak hij over ALLE kinderen? De avond in het Tapas restaurant was gepland als het ogenblik waarop de ontvoering moest plaats vinden, zodat ze een alibi hadden van zowel de obers als van Dianne Webster. Het was omwille van haar dat de vlucht van de tafel moest worden opgezet vooraleer het lichaam van Maddie was verwijderd, omdat zij zou hebben opgemerkt dat Gerry niet aan tafel zat later. Een erg riskant plan. Omstreeks 21.45u snelde Kate naar de Tapas en schreeuwde naar de groep dat Maddie was verdwenen. Gerry sprong onmiddellijk recht, de anderen volgden, maar niet vooraleer Fiona Payne aan Dianne Webster had opgedragen aan tafel te blijven zitten voor het geval Maddie daar haar ouders zou komen zoeken. Dianne sprak met één van de obers omstreeks 21.40u, wat later zou verklaren waarom verschillende mensen de verdwijning lang voor 22.00u situeerden. Na ongeveer 5 minuten ging Dianne naar het appartement van de McCann’s waar Gerry niet aanwezig was. Deze was vermoedelijk nog onderweg naar de plaats waar hij het lichaam zou dumpen. Ze bleef ongeveer 10 minuten in het appartement, waarna Fiona haar weer opdroeg alle spulletjes te gaan ophalen in het Tapas restaurant. Gerry was inmiddels terug, en voor de schijn begon hij een zoektocht rond het zwembad, zodat iedereen zou denken dat hij al die tijd had gezocht naar Maddie. Toen Dianne voor de twee maal naar het appartement ging, was Gerry inderdaad daar, en hij ging daarna niet meer zoeken. Omstreeks 22.30u (ongeveer één uur na de vlucht van de tafel) hoorde mevrouw Fenn Kate roepen vanaf het balkon, nu het officiële alarm, waarna de politie werd gebeld. De vroege vlucht van de tafel en het late tweede alarm verklaart waarom verschillende mensen verklaarden dat ze van de verdwijning hoorden nog voordat het officiële alarm werd gegeven (volgens de McCanns om 22.00u). Alle getuigenissen varieerden met ongeveer één uur. De ontmoeting met de familie Smith was een regelrechte ramp. Plotseling moest Gerry een alibi hebben, omdat hij niet aan de tafel zat op het ogenblik dat hij de Smith’s ontmoette. Het ogenblik van het eigenlijk alarm moest vaag worden gehouden, zodat het met een ruime marge omstreeks 22.00u kon worden geplaatst, het ogenblik van de ontmoeting met de Smith’s. Daarom de schreeuw van Kate vanaf het balkon. Maar dit was niet voldoende. Ze hadden een onafhankelijke getuige nodig voor het precieze ogenblik van de ontvoering. De enige onafhankelijke getuige die avond was Jez Wilkins, maar het ogenblik waarop zij elkaar ontmoetten was ver verwijderd van 22.00u. Maar, bij gebrek aan beter zouden ze het daarmee moeten doen. Arme Jane Tanner moest aan de politie verklaren dat ze de ontvoerder had gezien, net op het ogenblik dat Gerry en Jez stonden te praten. Om het minder op een leugen te laten gelijken, beweerde Gerry dat hij en Jez aan de andere kant van de straat stonden. Dat zou dan ook verklaren waarom Jez Jane Tanner niet had gezien. Over het feit dat die arme ontvoerder gedurende 45 minuten door Praia da Luz moest zwerven, moest de politie dan het hoofd maar breken. Het slecht ineengestoken bezoek van Matt Oldfield aan appartement 5A moest als bijkomend bewijs dienen dat Maddie was ontvoerd tussen het gesprek van Gerry en Jez Wilkins en zijn bezoek aan het appartement, dus door de ontvoerder, beschreven door Jane Tanner. Dianne Webster verklaarde aan de politie dat elke ouder verantwoordelijk was voor de controle van hun eigen kinderen. Daarom moesten er bijkomende controles in het leven worden geroepen voor de dagen ervoor. Russel O’Brien moest verklaren dat hij op zondag de McCann-kinderen had gecontroleerd, aanvankelijk via de voordeur door middel van de sleutel die Gerry hem had gegeven. Later verklaarde hij dat hij door de terrasdeur was binnengegaan in 5A, en daarna naar het appartement van de Oldfields was gegaan voor verdere controle. MAAR, Matthew Oldfield verklaarde in zijn officieel verhoor dat hij die avond ziek was, en dus in zijn appartement was. Waarom dan de controle door O’Brien? Dit alles toont aan hoe vernietigend de ontmoeting met de familie Smith was, en wat een ongelooflijk en onvoorzien toeval dit was, in een anders praktisch verlaten Praia da Luz rond die tijd van het jaar. Omwille van deze ontmoeting moesten leugens en alibi’s opgedist worden, en werd het hele verhaal van de ontvoering een aaneenrijging van tegenstrijdigheden, leugens en ongerijmdheden. |
|
