|
Bron : Algarve 123 (krant) 8 december 2011 Vertaling : Christine Zijn leven is overhoop gegooid nadat hij de verdwijningszaak leidde van Maddie McCann, de meest mysterieze verdwijningszaak van het millenium. Het kwam zelfs tot een gerechtelijke confrontatie met de ouders van Maddie, Gerry en Kate McCann. Gonçalo Amaral heeft zijn familie verloren, zijn zaak, zijn eigendommen en de inkomsten van zijn controversieel boek waarin hij de loop van het onderzoek naar de verdwijning beschrijft en waarom hij gelooft dat het driejarig meisje gestorven is in het vakantie-appartement in Praia da Luz in mei 2007. Nu, vier en een half jaar later moet hij nog een andere hindernis nemen : een rechtszaak voor smaad tegen de McCanns. Het proces begint in februari in Lissabon en het koppel eist 1,2 miljoen euro schadevergoeding. Denkt hij dat hij kan winnen? “Natuurlijk” zegt Amaral. Dit is de man wiens motto is ‘gerechtigheid werkt in stilte’. Hij gelooft nog steeds dat de zaak van de verdwijning van Maddie McCann kan opgelost worden. En hij vertelde onze krant wat er nodig is om dat te bereiken. Je kan hem niet over het hoofd zien in een menigte. Gonçalo Amaral, 52, is opvallend groot en heeft een voorliefde voor hoeden. Hij droeg een lange zwarte jas, een zwarte fedora en een helrode sjaal toen we hem ontmoetten op het terras van Casa Inglesa in Portimão. Hij leek meer op een intellectueel dat op een voormalig politie-inspecteur, maar tegenwoordig brengt hij het meest van zijn tijd door met schrijven, iets wat hij erg graag doet, bijna zo graag als het politiewerk dat hij vroeger deed. Onze eerste vraag : ‘Hoe gaat het?’ Het antwoord volgde onmiddellijk : ‘Slecht.’ Amaral zegt dat de vervolgzucht van de McCanns hun dochter niet zal terugbrengen. Er lopen verscheidene rechtzaken tegen hem en tegen hooggeplaatste personen in Portugal omdat zij hun eigen mening gaven over wat er precies gebeurd zou kunnen zijn. Dit kan ik niet in overeenstemming brengen met het katholieke geloof waarop de McCanns zo prat gaan. “Is het katholiek om zulke wraakgevoelens te koesteren? Om een familie ten gronde te richten zoals met de mijne is gebeurd?” vraagt hij. “Deze vervolgzucht zal een hoge prijs hebben, maar ik vertrouw erop dat dit mysterie opgelost zal worden. Zelfs als ik zou verdwijnen, zoals Kate McCann wenst in haar boek, zullen mijn dochter en mijn vele vrienden ervoor zorgen dat gerechtigheid geschiedt.” Dit mag dan al theatraal klinken, maar Amaral heeft helemaal niets te maken met theater. Het gaat enkel over de waarheid en gedegen onderzoekswerk. “Deze zaak moet heropend worden, en ik heb er alle vertrouwen in dat dit ook zal gebeuren. Het zal gebeuren als de huidige procureur vertrekt of de huidige chef van politie. Het is niet iets wat ik nastreef, zelfs als ik het zou kunnen, het is gewoon iets waar ik sterk in geloof. En als het gebeurt, is het meest essentiële een reconstructie van de avond of de nacht waarop Madeleine verdween. En ze verdween echt letterlijk. Bij deze reconstructie moeten alle partijen aanwezig zijn, zowel de McCanns als hun Tapasvrienden. Er zijn zoveel tegenstrijdigheden in hun verklaringen dat een reconstructie snel aan het licht zal brengen wanneer ze de waarheid hebben gesproken en wanneer ze hebben gelogen. Een voorbeeld van de kracht van een reconstructie is een zaak in Spanje enkele weken geleden, waar een vader beweerde dat zijn twee kinderen uit een park waren ontvoerd. Een reconstructie bracht snel aan het licht dat de vader zijn kinderen niet eens mee naar het park had genomen. Getuigen hadden hem zien arriveren in zijn auto maar hadden geen kinderen opgemerkt op de achterbank. Bij de reconstructie werden poppen gebruikt, en de getuigen waren verrast dat de silhouetten zo duidelijk te zien waren. De vader zit nu in de gevangenis, alhoewel de kinderen nog niet teruggevonden zijn.” Amaral licht toe dat toen Madeleine verdween, de politie geen reconstructie deed, omdat er zoveel pers aanwezig was. En toen de pers een beetje afstand nam, wilden de McCanns zelf de reconstructie niet meer doen. Ze zegden dat een reconstructie enkel mocht plaatsvinden met acteurs. Maar het hele opzet van een reconstructie is om dit door de betrokkenen zelf te laten doen, en te zien waar de tegenstrijdigheden zitten. Terugkeren naar die eerste nacht is logisch : de eerste 48 uur na een verdwijning zijn cruciaal. Dit kan letterlijk het verschil tussen leven en dood betekenen, maar in deze zaak is Amaral overtuigd van het laatste. De reden waarom de McCanns hem voor het gerecht hebben gedgedaagd, is duidelijk beschreven in zijn boek ‘de waarheid achter de leugen’, uit verkoop gedaagd is duidelijk beschreven in zijn boek ‘de waarheid achter de leugen’ verplicht uit de handel genomen in 2009 en terug vrijgegeven door het Hof van Beroep een jaar later. We zeggen ‘vrijgegeven’ omdat de boeken eigenlijk nooit terug zijn gegeven aan de uitgevers Guerra & Paz, en Amaral had dus niets om terug te verkopen. “Dit is nog een deel van het hele plot om mijn burgerlijke positie te ondermijnen” zegt Amaral. “Ze hebben mij alle mogelijkheden afgenomen. Er is mij geen enkele kans gelaten om mijn schulden af te betalen op mijn huis. Ik was genoodzaakt me van mijn familie terug te trekken om hen te beschermen. Mijn huwelijk, wel, dat is niet zo schitterend. Helemaal niet goed eigenlijk. Mijn leven lijkt enkel over scheidingen te gaan.” Hoe kan hij de kracht vinden om toch nog verder te gaan? “Wel, ik stop de McCanns in een metaphorische doos, en probeer niet teveel te denken aan de rechtszaak in februari. Ik denk dat ik zal winnen, maar zij kunnen nog in beroep gaan, maar ik moet een doel hebben. Ik wil nog een ander consultatiebureau openen. Ik had er één toen ik bij de politie wegging, maar dat werd ‘vernield’ toen de McCanns mij voor het gerecht daagden voor mijn boek ‘de waarheid achter de leugen.’” Dat is dus één ding, het andere is schrijven. Ik heb recent een nieuw boek uitgebracht: “Vidas sem Defesa” over vermiste kinderen in Portugal, en een ander is bijna klaar (ik zeg niet waarover het gaat). Daarna wil ik gaan schrijven over echtgebeurde zaken waarrond nog steeds een mysterieus waas hangt, verhalen gebaseerd op feiten. Er is een tekort aan dergelijke boeken.” Hij is dus niet boos over de pijnen en frustraties die deze zaak hebben meegebracht, terwijl hij eigenlijk enkel en alleen maar zijn job deed? “Ik heb mijn woede onder controle en ik heb geen wraakgevoelens. Zoals ik al zei, ze zullen betalen voor wat ze mij en mijn familie hebben aangedaan, maar langs het gerecht. Zelfs na alles wat er is gebeurd, heb ik nog steeds vertrouwen in het Portugese gerechtelijk systeem.” En heeft hij er een idee van waarom de zaak van Madeleine in de stratosfeer van de media-aandacht werd gecatapulteerd? Waarom kregen de McCanns zoveel hulp van de Britse overheid vanaf de start? En waarom werden de koppels nooit voor het gerecht gedaagd voor kinderverwaarlozing? Ze lieten toch allemaal hun kinderen alleen ’s avonds tijdens die vakantie. “Ah, maar nu begeven we ons op politiek terrein, en dit zijn eigenlijk vragen voor het Britse publiek om te stellen. Ik heb er geen theorieën over. Mijn job was om Madeleine te vinden.’ Een job die hem in handen werd gegeven bijna vijf jaar geleden, een zaak die hij nooit zal vergeten. |
|
