|
Interview met Kate McCann – 28 april 2010
Elke keer ik terug naar mijn ouderlijk huis ga, en wat ga joggen, vult het mij met een grote warmte als ik de groen en gele ‘Madeleine roosjes’ zie die overal langs Allerton Road aangebracht zijn. Het maakt mij heel trots op mijn Liverpoolroots. Liverpool is een rots van steun geweest voor mijn hele familie. We krijgen regelmatig positieve commentaar, geruststellende schouderklopjes en warme handdrukken van voorbijgangers als we hier zijn. Mijn moeder en vader hebben ook veel steunbetuigingen gekregen, en ik ben er zeker van dat mijn vader enkele glazen bier aangeboden heeft gekregen de laatste drie jaar. We weten dat we niet alleen staan in onze strijd,en dat helpt.
Het is verschrikkelijk pijnlijk om te beseffen dat drie jaar zijn voorbijgegaan sinds we Madeleine voor de laatste keer hebben gezien. De gedachte alleen al doet me panikeren. En toch, eigenaardig genoeg, voelt het soms aan alsof het pas gisteren is gebeurd. Maar als ik dan mijn dagboek lees, wordt ik met de neus op de feiten gedrukt. We hebben al zoveel gedaan in die drie jaar en er is zoveel gebeurd. Er is inderdaad al drie jaar voorbij. Alhoewel ons leven nu totaal anders is (ik zeg dikwijls mijn leven pre-mei 2007), hebben we toch een zekere mate van normaliteit bereikt. Gerry werkt full-time in het ziekenhuis en werkt aan de ‘Madeleinezaak’ in de avonden, als de kinderen in bed liggen. Ik ben niet terug in het ziekenhuis gaan werken, ik breng mijn dagen door met de campagne om Madeleine te vinden. Dat geeft me veel flexibiliteit om tijd met Sean en Amelie door te brengen, zoveel ik kan. De tweeling is echt fantastisch. Ze gaan graag naar school en het zijn echt gelukkige kinderen. Ze spelen altijd samen. Het is een beetje zoals je beste vriendje altijd bij je hebben. Ik weet echt niet waar we zouden staan zonder hen. Zij brengen ons dat klein beetje vreugde en warmte dat je de moed geeft om ’s morgens uit bed te komen. Het is echt opmerkelijk hoe ze begrijpen wat er is gebeurd. Madeleine blijft een heel belangrijk persoon in hun leven. Ze komt voor in hun toneeltjes, in hun gesprekken en in hun gebedje voor het slapen gaan. Ik heb ze dikwijls tegen andere kinderen horen zeggen ‘onze grote zus is zes en half.... blah, blah, blah….’ Het maakt me zo trots en nog meer vastbesloten om hun zus terug naar huis te halen. Sean en Amelie zijn Madeleine zeker niet vergeten. Het is moeilijk om over ‘succes’ te spreken, omdat we Madeleine nog steeds niet gevonden hebben, maar ik voel dat onze kansen dit jaar groter zijn. De rechtzaak in Portugal begin dit jaar, die tot het verbannen van Amarals boek en DVD leidde, heeft onze kansen vergroot. De schade die door Portugal is gemaakt door het boek en de DVD, was misschien niet zo duidelijk in Engeland, maar wij zijn ervan overtuigd dat dit heel contraproductief heeft gewerkt. Dit heeft ons veel pijn en frustratie bezorgd de laatste jaren. De verbanning was voor ons dan ook een zucht van verlichting, zodat we nu echt weer terug vooruit kunnen met de zoektocht. Nu kan onze zoektocht misschien toch nog vruchten afwerpen. Nog een belangrijk project van het laatste jaar was de fondswerving in januari. Het was veel werk, zeker voor een amateur als ik, maar ik denk dat we zowel op financieel vlak als op het vlak van erkenning voor vermiste kinderen, meer bereikt hebben dan we hadden durven hopen. De zoektocht naar Madeleine is een dagelijkse bezigheid. Elke dag gaan de zoektocht en de campagne hand in hand verder.
Behalve de grote projecten van de afgelopen jaren, hebben we ook de hulp ingeroepen van universiteiten, de reissector en kerken. We focussen ons op bepaalde delen in de wereld om onze zoektocht verder te helpen. Er is zeker geen enkele dag geweest dat we konden zeggen ‘vandaag heb ik eens niets te doen’. Er kan zeker nog veel worden gedaan om Madeleine te vinden. We hebben veel informatie gekregen van diverse plaatsen. Alhoewel er drie jaar is voorbijgegaan, is deze informatie nog steeds niet nagetrokken en de puzzelstukjes passen nog niet in mekaar. Als dat gebeurt, zijn we zeker dichterbij het vinden van Madeleine. Het is een nachtmerrie om te weten dat het stukje informatie, dat deze hele situatie zou kunnen oplossen, misschien nog steeds op iemands bureau ligt. We willen zeker dat alle informatie terug opnieuw wordt bekeken, en we hopen dat in de volgende maanden de regering en overheidsinstanties samen zullen werken om dit te bewerkstelligen. Ondertussen gaan wij verder met onze campagne, omdat we weten dat er ergens iemand is die iets weet, die weet wat er met Madeleine is gebeurd en waar ze is. En het is natuurlijk niet enkel de ontvoerder die voor deze doorbraak kan zorgen..... maar ook een broer, zus, ouders, familie, grootouders, collega’s, partner..... Iedereen neemt wel iemand in vertrouwen. Al wat we moeten doen is één van deze mensen bereiken, en hopen dat ze de moed zullen vinden om naar voor te komen met hun informatie. Hoe lang een periode van drie jaar ook is, het is niets vergeleken met een leven. Het zijn de vele jaren die nog kunnen komen met Madeleine waarop we hopen, en waar we naartoe werken. Het harde werk en de volharding verbleekt bij een zo belangrijke beloning. Madeleine is een klein meisje van vlees en bloed, en ze is nog steeds vermist. Wij gaan niet weg, en we zullen naar haar blijven zoeken, met dezelfde inzet en volharding, zolang als nodig. Een heel speciale ‘dank u’ voor iedereen in Liverpool die ons heeft geholpen en steunde in de zoektocht naar onze kleine Madeleine. |
|
