WAT GEBEURDE ER ECHT MET MADELEINE MCCANN

WAT GEBEURDE ER ECHT MET MADELEINE MCCANN ?

60 REDENEN DIE AANTONEN DAT ZE NIET WERD ONTVOERD

DIT IS EEN VRIJE MAAR ACCURATE VERTALING UIT HET ENGELS VAN EEN BOEK GESCHREVEN DOOR TONY BENNETT M.A., SECRETARIS VAN THE MADELEINE FOUNDATION

INLEIDING

Omstreeks 10 uur ’s avonds op donderdag 3 mei 2007, in het Portugese vakantieoord in Praia da Luz, beweert Dr. Kate McCann dat ze naar haar appartement was gegaan om de ‘halfuurse check’ te doen van haar 3 kinderen, dat ze Madeleine niet in haar bed aantrof en dat ze onmiddellijk verklaarde dat haar dochter Madeleine was ontvoerd. Op dat ogenblik begon de grootste zoektocht ooit om een zogezegd ontvoerd kind terug te vinden. Vier maanden later, in september 2007, werd het doktersechtpaar McCann ‘arguidos’ gemaakt door de Portugese politie. De definitie van het woord arguidos heeft noch in het engels noch in het nederlands een perfecte vertaling, maar het kan worden beschouwd als ‘voorlopig verdacht’.

Maar in juli van dit jaar (2008) kondigde de Portugese politie aan dat ze over onvoldoende bewijs beschikte om een verdere aanklacht tegen de McCanns hard te maken, dat zij zouden betrokken zijn in de verdwijning van hun dochter. Daarom werd de status van ‘arguidos’ opgeheven. De McCanns verklaarden zichzelf ‘van alle schuld vrijgepleit’, terwijl het onderzoek enkel maar ‘in de ijskast’ was geplaatst, maar niet afgesloten.

Tijdens de 18 maanden dat Madeleine verdwenen was, hebben de Britse media (radio, TV, kranten) de McCanns altijd beschreven als ‘onschuldige slachtoffers van een verschrikkelijke ontvoerder’. Daarenboven beschuldigen ze de Portugese politie van incompetentie en beschuldigen ze hen ervan dat ze de McCanns beschuldigd hadden van betrokkenheid bij de verdwijning van hun dochter. Dit ondanks het feit dat politiekorpsen over de hele wereld die bij een zaak van een verdwenen kind betrokken worden, altijd de ouders en de familie als eersten verhoren, vooral omdat het niet altijd vaststaat dat het wel degelijk om een ontvoering gaat.

Tijdens de mediahype en de speculaties over het mogelijke lot van Madeleine, verloren we uit het oog dat de kleine Madeleine, zelfs als ze was ontvoerd,er niet meer was omdat de ouders er vrijwillig voor gekozen hadden hun drie kinderen, alle onder de 4 jaar, alleen te laten zonder toezicht, zodat ze konden eten en drinken met hun vrienden, 150m van het appartement verwijderd, vanwaar ze helemaal geen zicht hadden op het appartement, en hen ook helemaal niet konden horen.

Het is geweten dat de ouders op een gegeven ogenblik , op een andere avond, door de staf van het vakantiecomplex Mark Warner werden verwittigd dat één van hun kinderen (waarschijnlijk Madeleine) langer dan een uur geweend en geroepen had ‘papa, papa’. Zij hebben zelf toegegeven dat zij hun kinderen avond na avond alleen in het appartement lieten, zodat zij konden dineren in het nabijgelegen restaurant Tapas met hun vrienden. Zij hebben dit ondermeer gezegd in The Independent on Sunday en de Sunday Mirror op 5 augustus 2007.

De verklaringen van de McCanns en hun ‘Tapas 9’ vrienden over de frequentie waarmee ze de kinderen checkten, en over wat er echt gebeurd was op 3 mei, bevatten talrijke tegenstrijdigheden en werden regelmatig gewijzigd. Deze wijzigende verklaringen maakten de zaak moeilijker voor de Portugese politie terwijl ze probeerden Madeleines verdwijning op te lossen.

Bijvoorbeeld, de McCanns zegden oorspronkelijk dat ze de kinderen om het uur checkten, dan werd dit elk kwartier, en uiteindelijk werd het elk half uur. Om het zacht uit te drukken, er is veel twijfel over het feit of de McCanns wel degelijk regelmatige controles deden in het appartement terwijl zij uit eten waren.

Maar de belangrijkste vraag van allemaal is deze : werd Madeleine echt ontvoerd zoals de ouders beweren en wat de Britse media ook schijnen te geloven? Wij denken het niet, en in dit boek halen we 60 redenen aan waarom we dit denken. De sleutelreden waarom we dit boek schrijven is het feit dat de Britse pers ons nooit volledige informatie heeft gegeven noch enige ernstige analyse heeft gemaakt over wat er echt gebeurde op 3 mei. Het standpunt van de Madeleine Foundation is volledig hetzelfde als deze van de Portugese detective die oorspronkelijk dit ingewikkelde onderzoek leidde, Mr. Goncalo Amaral. Hij werd van de zaak verwijderd op 3 oktober 2007, onder druk van de Britse regering, een zaak die we later nog bespreken.

Sommigen zullen zeggen : de McCanns zijn onschuldig tot het tegendeel bewezen is. Anderen zullen zeggen : laat dit over aan de autoriteiten en laat hen het onderzoek doen, of : de Portugese politie heeft niet genoeg bewijzen gevonden om hen te beschuldigen, dus laat hen met rust.

Wij zeggen simpelweg dat de Britse bevolking recht heeft op een eerlijke presentatie van de feiten en de analyse ervan. Alles wijst erop dat Madeleine niet ontvoerd werd, alles wijst in een volledig andere richting.

In de zaak Madeleine hebben we duidelijk een bijzonder voorbeeld van een koppel, verdacht va n een ernstig misdrijf tegen hun kind, niet alleen beschermd door onze Britse overheid, maar ook bejubeld in de Britse pers. Zelfs Dr Gerry McCann ontving een medaille voor moed en heldhaftigheid op een politieceremonie.

Diegenen die informatie zochten over deze zaak hebben hun hersens gepijnigd om uit te zoeken wat er echt gebeurde met Madeleine, en zijn tot de conclusie gekomen dat de McCanns en hun vrienden duidelijk nagelaten hebben de waarheid te vertellen. Zij werden bestempeld als McCannhaters of erger nog. Alleen al deze feiten laten veronderstellen dat er belangrijke dingen hangen rond deze zaak, en de Britse bevolking heeft er recht op dit te weten.

We benadrukken daarom dat de Britse bevolking het recht heeft om te onderzoeken of de claim van de McCanns dat hun dochter werd ontvoerd, stand houdt. Jullie werden uitgenodigd om gul te zijn bij het zoeken naar Maddie. Velen onder jullie hebben financieel bijgedragen voor deze zoektocht, net zoals ik. Er zijn gepensioneerden die hun laatste pensioentje in het fonds hebben gestort, en zich dit eigenlijk niet konden veroorloven. Vele kinderen hebben wekenlang hun zakgeld gegeven om Madeleine te zoeken. De Britse media heeft herhaaldelijk gepubliceerd dat Madeleine ontvoerd was. Uiteindelijk, nadat de McCanns het proces gewonnen hadden tegen de Britse media en zij een schadevergoeding ontvingen van ½ miljoen Britse ponden, hebben de Britse media het opgegeven nog iets te publiceren dat inging tegen de theorie dat Maddie ontvoerd was. Enkel positieve dingen werden gepubliceerd.

De sleutelvraag die we in dit boek behandelen is : is ze werkelijk ontvoerd? Of is ze gestorven als gevolg van een ongeluk, misschien een overdosis aan slaapmiddelen of door een andere oorzaak. We bevinden ons nu in een veel betere positie om de feiten te onderzoeken in deze zaak dan enkele maanden geleden, nu de Portugese politie veel details over hun onderzoek heeft vrijgegeven. Letterlijk duizenden documenten en andere bewijsstukken werden op het internet gezet, wat eerst vooral speculatie en veronderstellingen waren. O.m. de vernietigende informatie over de Britse lijkenhond Eddie, en de bloedhond Keela, werd daardoor bevestigd. Deze twee hoogopgeleide honden, die nog nooit een fout hadden gemaakt, vonden beide de geur van een lijk en bloed. Deze sporen werden gevonden in het appartement van de McCanns in Praia da Luz, en in de Renault Scenic, de auto die ze huurden einde mei, dus enkele weken na de verdwijning. Eddie vond lijkengeur op kleding van Kate McCann en Madeleine, en op Cuddle Cat, het speelgoed beestje van Madeleine. Ook werd lijkengeur gevonden in de villa die de McCanns huurden in juli 2007.

Ander forensisch bewijs is nu vrijgegeven. Recente ontwikkelingen in getuigenverklaringen brachten de Portugese politie bewijs, bvb dat de McCanns en hun vrienden tegenstrijdige en steeds wijzigende verhalen brachten over hetgeen in Praia da Luz was gebeurd tijdens hun vakantie in mei. Wat het belangrijkste is in deze zaak is de waarheid, de volledige waarheid. Enkel als we de hele waarheid kennen, of er zo dicht mogelijk bij kunnen komen, over diegenen die betrokken waren bij de verdwijning van Maddie, kunnen er maatregelen en goede beslissingen genomen worden naar de toekomst toe.

We nodigen jullie uit om de hiernavermelde 30 redenen (en de andere 30 die we daarna nog toevoegden) bijna microscopisch te onderzoeken, om de thesis van ontvoering te betwijfelen. We hopen dat dit jullie zal helpen te begrijpen wat werkelijk zou kunnen gebeurd zijn met Madeleine McCann in Praia da Luz op 3 mei 2007.

DE 30 SLEUTELREDENEN VOOR TWIJFEL AAN DE ONTVOERINGSTHEORIE VAN DE MCCANNS

1. Ontvoering van een kind door een buitenstaander uit een woning komt praktisch nooit voor. In zaken van verdwenen kinderen moeten we bijna altijd onderzoeken of de familie hierin betrokken is

Spijtig genoeg, over de hele wereld, elk jaar, sterven veel kinderen en kleuters in hun eigen huis, zij het als gevolg van een ongeval, verwaarlozing of een bewuste daad.

In sommige gevallen, vooral als er erg jonge kinderen bij betrokken zijn, beslissen de ouders het lijkje te verbergen, en beweren dat het kind ontvoerd is. Er zijn statistieken bijgehouden in sommige landen over het aantal zogezegde ‘ontvoeringen door vreemden’, uit de eigen woning of uit een tijdelijk verblijf zoals vakantie-appartementen, hotels e.d. Daaruit blijkt dat nadat alle feiten gekend zijn, een aantal ouders betrokken is bij de verdwijning van hun kind, en zij getracht hebben dit te verbergen door te beweren dat hun kind ontvoerd is.

In 2007 bijvoorbeeld was er de zaak van de tweejarige ‘Baby Grace’, wiens lichaampje in staat van ontbinding werd gevonden in een plastieken box dichtbij Galveston aan de Golfkust in de Verenigde Staten. Uiteindelijk werden DNA-testen uitgevoerd en deze linkten het lichaampje aan de ouders die maanden tevoren aan de politie hadden gezegd dat hun baby ontvoerd was. Ook daar werd een massale zoekactie op touw gezet. Dan was er het geval van de dode baby die door de politie werd gevonden op de zolder van de ouderlijke woning. Eens temeer hadden de ouders dit aangegeven als ontvoering.

Meer recent in de Verenigde Staten. De moeder van de tweejarige Caylee Anthony gaf haar kind als vermist op één maand na haar verdwijning. Forensisch bewijs toont nu aan dat Caylee stierf in haar eigen huis onder verdachte omstandigheden. En terwijl dit boek ter perse gaat, is er een nieuwe zaak van de zesjarige Antoine de B die in Midden Frankrijk verdween, terwijl de moeder en de nieuwe partner beweren dat hij wegliep tijdens een diner in een nabijgelegen restaurant. Op dit ogenblik is er een voorlopig forensisch onderzoek dat zegt dat het kind stierf in zijn eigen huis.

Natuurlijk bewijzen de hogergemelde voorbeelden niet dat de McCanns betrokken zijn in de verdwijning van hun dochter, noch dat zij –zoals andere ouders voor hen hebben gedaan- een intrigerend plan hebben gemaakt om de ontvoering waarschijnlijk te maken. Maar wat we wel zeggen is, en wat de statistieken ons ook vertellen, wanneer een ouder zegt dat een vreemde hun kind heeft ontvoerd uit hun eigen huis, wij onmiddellijk hun verhaal met een grote korrel zout moeten nemen. We moeten hun theorie onderzoeken en testen. Dit heeft de Portugese politie natuurlijk ook geprobeerd in deze zaak. We moeten bekijken welk positief bewijs er is, als er al één is, dat Madeleine inderdaad ontvoerd is. We moeten ook bekijken welk positief bewijs er is dat kan aantonen dat ze niet ontvoerd is, bvb de mogelijke betrokkenheid van de ouders.

Sinds de verdwijning van Maddie, heeft de media keer op keer geaccentueerd hoeveel kinderen er jaarlijks verdwijnen. We geven toe dat er af en toe inderdaad kinderen ontvoerd worden door vreemden. Hoewel, de grote meerderheid van verdwenen of ontvoerde kinderen vallen in de twee volgende categorieën :

a) Tieners die thuis weglopen

b) Kinderen ontvoerd door een ex-echtgenoot of partner

Een klein aantal kinderen werden ook :

a) Ontvoerd door vreemden terwijl ze buiten speelden (bvb Sarah Payne en Holly Wells en Jessica Chapman)

b) Een nog kleiner aantal wordt ontvoerd door kinderlokkers terwijl ze buiten spelen (alhoewel dit eigenlijk niet voorkomt in West Europa). Bovendien is er een heel klein aantal pasgeborenen ontvreemd uit ziekenhuizen of andere publieke plaatsen door vrouwen die zelf een baby willen.

In de Verenige Staten werd na de ontvoering van het meisje Megan door een bekende pedofiel de ‘Megan Wet’ gestemd, wat betekent dat de ouders moeten worden ingelicht als een bekende pedofiel in hun omgeving woont. Maar in Groot Britannië verklaarde de Childrens’s Commissioner : we zijn bezorgd dat een versie van deze wet betekent dat onze aandacht zou afgeleid worden van het feit dat een kind het meeste risico loopt van familieleden of bekenden.

2. Het bewijs van twee hoogopgeleide lijkenhonden die ‘de geur van de dood’ snoven in verschillende plaatsen van het vakantieappartement waar de McCanns verbleven, en in de 3 weken na de feiten gehuurde auto

Terwijl de twijfel groeide bij de Portugese politie dat het dokterechtpaar wist wat er gebeurd was met hun dochter, en er misschien wel bij betrokken waren, misschien zelfs betrokken waren bij haar verdwijning, vroeg ze de hulp van de Britse politie om hen te helpen bij het onderzoek naar de mogelijkheid dat Maddie in appartement 5A zou kunnen gestorven zijn, het appartement waar de ouders met hun kinderen verbleven van 28 april tot 3 mei, de dag dat ze als vermist werd opgegeven.

De Portugese politie vroeg advies aan detective Mark Harrison van de politie van Leicestershire, die na een week in Praia da Luz, waarin hij alle bewijzen en aanwijzingen analyseerde, tot de conclusie kwam dat Madeleine gestorven was in het appartement van de ouders, en dat haar lichaam verborgen was of op een andere manier verwijderd was. Hij bracht dan politieman Martin Grimes naar Portugal met 2 hooggetraine springer spaniels, Eddie en Keela. Eddie kan menselijke lijkengeur opsporen, de zogenaamde ‘geur van de dood’, en Keela, eigenlijk een bloedhond, kan de aanwezigheid van menselijk bloed opsporen.

Honden hebben, zoals geweten, de capaciteit om 10.000 keer meer dan mensen een geur te ontdekken, bijna onmogelijk te begrijpen, omdat mensen ook een zeer goed ontwikkelde reukzin hebben. De twee honden, getraind en succesvol gebruikt door Martin Grimes tijdens de jongste jaren, hadden nu de mogelijkheid hun kennis ten toon te spreiden in twee specifieke domeinen.

Eddie, de lijkenhond, kan de aanwezigheid van menselijk ‘cadaverine’ opsporen, een chemisch element dat vrijkomt bij een dood lichaam, meestal nadat de persoon 2 uur overleden is, soms zelf 1,5 uur. Het is belangrijk te begrijpen dat Eddie erop getraind is om enkel het ‘cadaverine’ van menselijke oorsprong te detecteren. De lijkengeur van dieren is een andere vorm van cadaverine.

Keela is er speciaal op getraind om menselijk bloed op te sporen. Daarom wordt ze ‘bloedhond’ genoemd. Als ze menselijk bloed vindt ‘bevriest’ ze, haar neus zo dicht mogelijk bij de plaats waar ze het bloed heeft ontdekt zonder het aan te raken, zodat de onderzoekers zo snel en accuraat mogelijk de bewuste plaats kunnen onderzoeken. Ze kan zelfs menselijk bloed ontdekken op kleding of wapens nadat deze meerdere keren gewassen of gekuist is. Toen Keela aan het werk was in de zaak Abigail Witchalls, vond ze acht stukken met bloed in één dag.

Door de McCanns en hun PR-team werd beweerd dat de honden onbetrouwbaar waren. Ze suggereerden ook dat in enkele gevallen de honden varkensgeur verwarden met lijkengeur. Maar lijkenhonden hebben een perfecte staat van dienst en werden succesvol ingezet in verschillende moordzaken. Ze zijn in staat om lijkengeur te vinden tot 12 meter onder de grond, bij een lijk dat er meerdere jaren gelegen heeft. Hun spectaculair werk kan gevonden worden op verschillende websites op het internet. Bovendien verklaarden Mark Harrison and Mark Grimes, die de honden Eddie en Keela trainden, dat de honden de lijkengeur gevonden hadden op meer dan 200 zaken. Ze waren nooit verkeerd.

Een artikel in the Daily Thelegraph gaf volgende informatie over de honden :

De spaniel kan bloed vinden in kleding nadat die herhaaldelijk gewassen is met biologisch waspoeder, en kan microscopische hoeveelheden vinden op wapens die meerdere malen gekuist en opgepoetst zijn. Als ze geconfronteerd worden met een ‘cleane’ misdaadlocatie, zullen de trainers eerst Frankie laten werken, een border collie, en Eddie, een springer spaniel, om een eerste algemene geur op te snuiven. Dan brengen ze het grote geschut binnen. ‘We brengen Keela binnen en zij zal de meest minuscule bloedvlekken vinden. Het is niet zoals zoeken naar een naald in een hooiberg. De 2 andere honden zullen de hooiberg vinden, en Keela vindt de naald.’

Keela, een 16 maand oude springer spaniel is zulk een grote aanwinst geworden voor de politie van South Yorkshire, dat ze momenteel meer verdient dan de hoofdcommissaris. Haar geweldige reukzin maakt haar zo onmisbaar, dat ze ingezet wordt door politiekorpsen in het hele land. Ze wordt verhuurd aan 530 £ per dag _ onkosten. Per jaar verdient ze ongeveer 200,000 £.

Een politieman uit South Yorkshire zegde : De honden zijn de enige 2 in Groot Britannië die in staat zijn om menselijk bloed in minuscule hoeveelheden te vinden. Ze zijn erop getraind om begraven menselijke resten te zoeken en worden ingezet in gebieden die beschadigd lijken, zoals gebroken takken of omgewoelde aarde.

Op het einde van vorig jaar hielpen de honden de FBI in een tien jaar oude moord in de Verenigde Staten.

Wat vonden Martin Grime’s lijkenhond en bloedhond dan?

Volgens het officiële politierapport, vrijgegeven in juli dit jaar, en bevestigd door de video van de honden in actie in Praia da Luz (in overvloed te vinden op internet), vond Eddie, de lijkenhond, de ‘geur van de dood’ in de volgende plaatsen : (in de exacte bewoordingen van het rapport)

- in het appartement van de McCanns, Appartement 5A, vond Eddie lijkengeur :

o in de slaapkamer van het echtpaar, in een hoek bij de kleerkast

o in de leefruimte, achter de sofa, dichtbij een buitenvenster

Ook werd een ‘lichtere’ lijkengeur waargenomen in een bloembed in de tuin, dichtbij de trap die naar de straat leidde.

- Op de kleding van het gezin vond Eddie volgende lijkengeur :

o Op 2 kledingsstukken van Kate McCann

o Op 1 kledingsstuk van Madeleine of Sean, an T-shirt

- Daarna werd Eddie naar de villa gebracht die de McCanns huurden nadat ze uit het appartement verhuisden, op een andere plaats in Praia da Luz. Eddie vond lijkengeur op het favoriete pluchen dier van Maddie, Cuddle Cat, wat Kate McCann altijd bij zich had als ze geïnterviewd werd of gefotografeerd. Eddie spoorde de geur op terwijl Cuddle Cat in een kast lag die verder leeg was. Hierbij moet wel worden opgemerkt dat Eddie Cuddle Cat eerst vond in de leefruimte, het wel in de lucht gooide maar niet blafte. Later blafte hij wel toen de politie het in de kast had gelegd.

- Daarenboven besnuffelde Eddie de huurauto van de McCanns, gehuurd 3 weken nadat Maddie verdween, en vond lijkenkeur op de autosleutel en aan de deur aan de bestuurderskant.

Deze bevindingen, ondersteund door andere forensische sporen, tonen aan dat een lijk cadaverine had afgegeven in appartement 5A. Het lijkt moet er minstens 90 minuten gelegen hebben, vermoedelijk 2 uur of langer. Eens de lijkengeur zich gemanifesteerd had, kon het overgebracht zijn naar andere locaties zoals de auto, Maddie’s kleding, Kate McCanns kleding en Cuddle Cat.

Dit betekent dat een lijk, dat vermoedelijk ongeveer 2 uur dood was, in direct contact moet geweest zijn met al deze locaties.... de vloer, de kleerkast, de auto, kleding enz.... Indien het lichaam daarna was verplaatst, zou het nog steeds de lijkengeur hebben omdat het in staat van ontbinding verkeerde.

Ondertussen vond Keela, de bloedhond, de geur van bloed, niet gewoon lichaamsvocht in volgende plaatsen :

- In de leefruimte, achter de sofa, dichtbij het buitenraam van het appartement(precies op de plaats waar Eddie de lijkengeur had opgemerkt) en

- In de huurauto van de McCanns op de autosleutel en in de kofferruimte.

Hierbij moeten 3 belangrijke punten worden opgemerkt. De honden hebben de lijkengeur en het bloed aangeduid, afzonderlijk van elkaar, in exact dezelfde plaatsen in het appartement. Eddie, de lijkenhond, gaf enkel lijkengeur aan in het appartement van de McCanns, en niet in de overige appartementen waar hij eveneens naartoe was gebracht.

Op dezelfde wijze gaf Eddie enkel de lijkengeur aan in de huurauto van de McCanns, terwijl deze geplaatst was tussen 10 andere auto’s. Laat ons hier heel duidelijk zijn over het bewijs geleverd door de honden. Gegevens werden gecheckt door de Portugese politie. Het is een vaststaand feit dat er niemand ooit gestorven was in appartement 5A. Er was een lijk geweest in de huurauto van de McCanns. Dit lijk kon alleen maar één persoon zijn dat zowel in het appartement was geweest als in de huurauto. Dit moet Madeleine McCann geweest zijn.

3. De eigenaardige reactie van dokters Kate en Gerry McCann toen hen werd verteld dat de lijkenhond en de bloedhond de lijkengeur en bloed in het appartement, de huurauto en de kleding van Kate McCann en Maddie hadden gevonden.

Het bewijs van de lijkenhond en de bloedhond waren op zichzelf overtuigend genoeg. Maar de McCanns versterkten dit bewijs door hun reactie op dit rapport.

De meeste mensen –als hun kind werkelijk ontvoerd was- zouden op dit nieuws reageren met een uiting van extreem verdriet en bezorgdheid om het kind. Zij zouden vragen stellen als ‘wie heeft de auto voor ons gehuurd?’ of ‘is het geweten of er ooit iemand overleden is in appartement 5A?’

Maar zo reageerden de McCanns niet. Bij monde van hun PR-man Clarence Mitchell, hun familie, vrienden van de familie enz. kwamen ze met volgende verklaringen :

(a) Eerst beweerde Kate McCann (via haar moeder, niet rechtstreeks) dat de lijkengeur op haar kleding was gekomen omdat zij tijdens de week voorafgaand aan de vakantie, in aanraking was gekomen met 6 lijken in haar dokterspraktijk. Dit lijkt heel onwaarschijnlijk. Dit is nooit bevestigd door de McCanns zelf. Bovendien, dokters die de dood moeten vaststellen, moeten zelden het lichaam zelf aanraken en zeker niet lang genoeg om de lijkengeur op te nemen op de kleding. Het lijkt ook heel onwaarschijnlijk dat iemand die werkelijk met lijken in aanraking was gekomen, diezelfde kleding mee op vakantie zou nemen.

(b) Ten tweede beweerde Kate McCann dat de lijkengeur gevonden op Cuddle Cat er gekomen was omdat ze Cuddle Cat mee naar haar werk had genomen, en dus ook met de lijken in aanraking was gekomen. De aanwezigheid van de lijkengeur op Cuddle Cat was voor de McCanns erg moeilijk te verklaren. Een krant baseerde zich op het politierapport, en zegde : ‘Kate ontkende het feit van de lijkengeur op Cuddle Cat en haar kleding niet. Ze verklaarde het door haar werk, waar ze dus met 6 lijken in aanraking was gekomen.

Het is in geen enkel geval normaal dat een moeder het favoriete knuffeldier van haar dochter mee naar haar werk neemt. Zelfs indien dit wel zo zou zijn, is het volgens experten niet gebruikelijk dat een lijkengeur op die manier op de kleding zou terecht komen. Zelfs indien dit zou mogelijk zijn, zouden de McCanns nog steeds moeten uitleggen hoe de lijkengeur in hun appartement was terecht gekomen en in de huurauto die werd gehuurd 3 weken nadat Maddie was verdwenen.

(c) Ten derde beweerden de McCanns dat indien DNA gevonden zou zijn in de koffer van de huurauto, dit waarschijnlijk kwam door vuile luiers van de andere kinderen die ze in de koffer hadden getransporteerd. Ten eerste is het niet waarschijnlijk, alhoewel mogelijk, dat iemand vuile luiers op die manier transporteert. Ten tweede moet gezegd worden dat Keela, de bloedhond, bloed rook in de huurauto, niet enkel lichaamsvocht. De ‘vuile luiers theorie’ mag daarom als onwaar beschouwd worden.

(d) Ten vierde beweerden de McCanns dat de lijkengeur kon verklaard worden door rottend vlees dat Gerry McCann naar het plaatselijke containerpark had gebracht van tijd tot tijd. Dit is ook totaal onmogelijk, vermits de lijkengeur van dieren niet dezelfde geur produceert als deze van mensen. De lijkenhonden worden erop getraind om ENKEL menselijke lijkengeur te herkennen. Vermoedelijk realiseerde Gerry McCann zich dit niet toen hij dit verklaarde.

(e) Ten vijfde beweerden de McCanns dat bloed, gevonden in het appartement er kon gekomen zijn omdat Maddie haar knie had bezeerd bij het instappen in het vliegtuig, of misschien van een bloedneus. Deze verklaring zijn twijfelachtig, gegeven het feit dat er veel bloed zou moeten zijn om een deel door de vloertegels te laten sijpelen. Het ‘knie-incident’ gebeurde op de eerste dag van de vakantie bij het instappen in het vliegtuig, dus niet in het appartement. Een eventuele lichte bloeding zou zeker gestopt zijn vooraleer ze in het vakantiecomplex arriveerden. Het zou trouwens ook erg ongeloofwaardig zijn dat dit bloed zou belanden achter de sofa. Een bloedneus laat hooguit enkele druppels bloed achter op de vloer (als dit al gebeurt), omdat dit eerst zou opgevangen worden door de kleding of een zakdoek. Het zou ook hoogst onwaarschijnlijk zijn dat Maddie mooi stil zou zitten terwijl grote hoeveelheden bloed uit haar neus kwamen en op de vloer drupten achter de sofa tegen de muur van de leefruimte.

Bovenop deze verklaringen voor de duidelijke aanwezigheid van zowel de lijkengeur als het bloed, bestempelden de McCanns en hun PR-team van adviseurs en advocaten de acties van de honden onbetrouwbaar. Ze waren erg snel om een geval te vinden waarbij een Ierse rechtbank de bevindingen van honden niet als bewijs toeliet, omdat het niet gestaafd was door verdere bewijzen. Het team beweerde dat er Ierse en Amerikaanse advocaten waren die vraagtekens hadden geplaatst bij de bewijslast van de lijkenhonden, hierbij verwijzend naar een Amerikaanse studie die zou aangetoond hebben dat lijkenhonden fouten kunnen maken. Toch speelde de bewijslast van de lijkenhonden een belangrijke rol in de veroordeling van moordenaars in verschillende landen. En we weten van Martin Grime dat Eddie en Keela nooit verkeerd waren geweest in meer dan 200 zaken waar ze lijkengeur en bloed gevonden hadden.

We kunnen ons terecht afvragen of het in discrediet brengen van honden in een andere rechtszaak de eerste bekommernis zou zijn van een oprecht bezorgd en verdrietig echtpaar, wanneer hen gezegd wordt dat er een lijkengeur en bloed in hun appartement gevonden werd.

4. Het forensisch bewijs van DNA gevonden in de leefruimte van het appartement van de McCanns en in de Renault Scenic, de wagen die zij huurden 3 weken na de verdwijning, geanalyseerd door de FSS (Forensic Science Service) in Engeland.

Er zijn veel vragen over de betekenis en de uitslag van het onderzoek door het FSS in Birmingham op de bloedstalen of lichaamsvloeistoffen die in de auto en het appartement van de McCans werden gevonden.

De McCans en hun persvertegenwoordiger beweerden dat de FSS-resultaten niet bevestigden dat het Madeleines lijkje was in het appartement en de auto. Laat ons dus even nader bekijken wat de FSS gevonden heeft.

In appartement 5A dat de McCanns voor een week hadden gehuurd, vonden Eddie, de lijkenhond, en Keela, de bloedhond, allebei heel duidelijk, en onafhankelijk van elkaar, in precies dezelfde locatie (achter de sofa in de leefruimte). De sofa was door de McCanns verplaatst.

De tegels waarop Keela bloed had gevonden werden voorzichtig verwijderd, eerst onderzocht door een Portugees labo, en dan naar het FSS gestuurd. Het bloed dat door Keela gevonden was, was tegen die tijd vermoedelijk al in kracht verminderd omdat de plaats was schoongemaakt met detergenten.

Het resultaat was dat de FSS alleen 5 markers vond voor die locatie. Elk van die 5 markers bevatte het DNA van Maddie. Of om het op een andere manier te verwoorden, er waren geen markers die niet van Maddie afkomstig hadden kunnen zijn. Daarom kon het in geen enkel geval worden uitgesloten dat dit bloed afkomstig was van Maddie.

Veel duidelijker bewijs werd gevonden in de Renault Scenic (nummerplaat 59-DA-27). Eddie, de lijkenhond, en Keela, de bloedhond, markeerden allebei dezelfde wagen en dezelfde locatie in de wagen.

Het bloed dat Keela hier vond (onder het tapijt in de koffer) was ook reeds afgebroken. Maar het FSS kon deze keer in een eerste analyse 19 markers afbakenen, waarvan 15 overeenkwamen met Maddies DNA.

Met 15 markers uit de 19, zouden analysten met 99,9% zekerheid zeggen dat het bloed afkomstig was van Maddie. Het DNA van het afgebroken bloed kwam niet overeen met het DNA van de tweeling Sean en Amelie, een verdere aanduiding dat het bloed afkomstig was van Maddie. Dit waren de eerste resultaten die door de FSS onmiddellijk maar officieus werden doorgegeven aan de leidende detective Goncalo Amaral en zijn team.

Over het aantal markers dat nodig is om te bewijzen dat DNA afkomstig is van een bepaalde persoon, verschilt de wet van land tot land. De meeste landen accepteren 15 uit 19 markers als voldoende bewijs.

De Portugese wet daarentegen vereist dat alle 19 markers moeten overeenkomen. Dit was wat men het ‘Low Copy Number’ DNA noemde,en dus konden niet alle 19 markers worden verkregen.

We kunnen hier aan toevoegen dat wanneer de Britse politie het DNA van een verdachte vergelijkt met hun database (die bestaat uit ca 2,5 miljoen mensen) van mensen die verdacht zijn van een misdaad, enkel 10 van de 19 markers nodig heeft om een DNA-overeenkomst vast te stellen.

De geleerde die 20 jaar geleden de vingerafdruk-DNA uitvond, Professor Sir Alec Jeffreys, zegde echter dat 10 markers uit 19 eigenlijk niet voldoende was als bewijs. Hij zegde verder dat 15 markers uit 19 sluitend bewijs zou zijn.

Het vinden van 15 markers uit 19 betekent dus dat de kans dat het bloed dat in de huurauto gevonden werd, van iemand anders zou komen dan van Maddie kleiner was dan 1 op 1000.

De oorspronkelijke FSS-resultaten, op zichzelf, boden een 99,9% kans dat het bloed in de auto dat van Maddie was. Voor sommige experts en onder de Portugese wet, is 15 markers uit 19 net niet voldoende voor een sluitend bewijs.

Maar we moeten deze duidelijke resultaten (alle 5 markers in één staal en 15 in een ander die enkel van Maddie konden zijn), samen bekijken met alle andere bewijzen in deze zaak. We kunnen met zekerheid zeggen dat de kans dat deze 15 markers van iemand anders dan Maddie afkomstig zouden zijn praktisch nihil is, vooral als we alle andere forensische aanwijzingen bekijken.

Deze eerste DNA-resultaten maken het dan nog meer waarschijnlijk dat Maddie stierf in het appartement 5A op 3 mei 2007, de dag dat ze ‘verdween’, en dat haar lichaam vervoerd werd in de Renault Scenic ten minste 3 weken later.

In een zaak in oktober 2008 werd een moordenaar veroordeeld op basis van DNA van een familielid. De FSS en de politie gebruikten de ‘familie onderzoekmethode’, en ontmaskerde een familielid van Craig Harman uit Surrey, die een crimineel verleden had en in de database zat. Het DNA van het familielid kwam overeen met het DNA op de baksteen met 16 markers uit 20. Dit leidde de politie naar Harman wiens DNA perfect overeenkwam. Uiteindelijk bekende de man de misdaad.

Het moet echter vermeld worden dat de eerste analyse die in juni aan de Portugese politie en aan de politie van Leicestershire was overhandigd, een maand later van tafel werd gevaagd toen de FSS een meer gedetailleerd rapport uitbracht. Zoals de Portugese detective Goncalo Amaral in zijn boek zegt, begon nu de politieke druk in deze zaak, met het succesvolle resultaat dat de FSS hun oorspronkelijk rapport herzagen. In juli werden de oorspronkelijke stalen terug getest, en er werden nu 37 markers gevonden, dus niet de oorspronkelijke 19. Het staal bleek gecontamineerd te zijn door de staf van het labo. Alhoewel er nu sprake was van 37 markers, waren er nog steeds 15 die overeenkwamen met Maddies DNA. Het feit dat de stalen gecontamineerd waren verandert hier niets aan. Het maakt het alleen iets minder zeker dat het bloed afkomstig was van Maddie.

Tegen de tijd dat de FSS hun meer gedetailleerd rapport uitbrachten, kon alleen gezegd worden dat de resultaten van de analyse ‘aanwijzend’ waren dat het bloed afkomstig was van Maddie. Later voegden ze hieraan toe dat de resultaten te complex waren voor een goede analyse. We moeten in het achterhoofd houden dat alhoewel de Portugese politie enkele FSS-resultaten en bevindingen hebben gepubliceerd, de FSS zelf geen publicatie heeft gedaan van de eerste resultaten die duidelijk bewezen dat het DNA van Maddie was. De leidende Portugese detective is ervan overtuigd dat de politieke druk op de FSS heeft geleid tot het tweede rapport dat duidelijk veel minder overtuigend was. De Britse leidende detective in deze zaak, Stuart Prior, was woedend op de FSS wanneer hij hoorde over hun tweede rapport. Blijkbaar geloofde hij ook dat er politieke druk was geweest op de FSS om een onduidelijk resultaat te bekomen.

5. Dr Kate McCann weigerde te antwoorden op de vragen die haar door de Portugese politie werden gesteld – vooral op vraag nr. 41

Kate McCann weigerde te antwoorden op 48 afzonderlijke vragen die de Portugese politie haar stelde nadat ze een ‘arguida’ was gemaakt (voorlopig verdachte). Het is inderdaad zo dat ze haar advocaat bij zich had, en dat deze haar had gezegd dat ze volgens de wet de vragen niet hoefde te beantwoorden.

Maar welke moeder, verteerd door verdriet bij de verdwijning van haar dochter, zou de politie de hulp weigeren die ze nodig hadden om haar dochter te vinden. Ouders die onschuldig zijn zouden toch zeker alles doen wat ze konden om de politie bij te staan in het onderzoek.

Een lijst van de 48 vragen van de Portugese politie, die niet beantwoord werden door Kate McCann, kan overal op internet gevonden worden, en zijn sindsdien overal gepubliceerd.

(noot van de vertaler : deze 48 vragen zullen in een apart document worden vermeld).

Eén van de vragen (nr. 41) was een verrassing voor velen. De Portugese politie vroeg haar of de McCanns stappen hadden ondernomen of erover hadden gepraat om de wettelijke zorg voor Maddie over te laten aan een familielid. Als dit inderdaad waar was, zou dit de verklaringen van de McCanns dat ze een liefdevolle en positieve relatie hadden met Maddie, in een heel ander daglicht stellen.

Deze vraag werd nu wat duidelijker, omdat een familielid van de McCanns had verklaard dat er altijd iemand bij Kate was tijdens de afwezigheid van Gerry, wanneer hij in de weekends conferenties bijwoonde of andere verplichtingen had. Er werd echter nooit uitgelegd waarom de McCanns iemand nodig hadden om de zorg van de kinderen over te nemen terwijl Gerry weg was.

Volgend op het verhoor van Kate, en nadat Gerry ook was ondervraagd, zorgde de Britse regering ervoor dat het koppel met een speciale Easyjetvlucht naar huis kon. Vanaf dat ogenblik was elke ondervraging van de McCanns bijna volledig onder hun eigen controle. De Portugese politie moest de Britse politieke kanalen doorlopen om toestemming te krijgen de McCanns terug te ondervragen, evenals hun vrienden de Tapas 7. De mogelijke vragen van de Portugese politie werden gecensureerd en dan goedgekeurd door zowel de Britse regering en de advocaten van de McCanns. De Portugese politie moest vooraf hun vragen ter goedkeuring voorleggen aan het Ministerie van Binnenlandse Zaken, in wat werd genoemd ‘de rogatory brieven’.

Wat ook iemands persoonlijke oordeel is over de rol van de Britse regering in dit onderzoek –binnen of buiten de normale gang van zaken-, de Portugese politie werd zwaar gehinderd in het onderzoek, in die mate dat we kunnen spreken van een bewuste tussenkomst van de Britse regering. In feite konden de McCanns, alhoewel nog steeds verdachten in de verdwijning van hun dochter, alle ondervragingen ontwijken. ‘Onschuldige’ ouders die ‘wisten’ dat hun kind ontvoerd was, zouden toch zeker volledig samenwerken met de politie zonder beperking, en hen helpen met alle informatie die ze konden verstrekken.

6. Publiekelijk akkoord gaan met een leugendetectortest – dan weigeren

Toen de eerste aantijgingen tegen de McCanns de kop opstaken, beloofden ze dat ze een leugendetectortest zouden ondergaan om hun namen te zuiveren. Maar toen verschillende experten in deze materie hun diensten aanboden, veranderden de McCanns plotseling van idee en weigerden verdere medewerking. Dit lag volledig in lijn met hun eerdere houding bij de verhoren, waar Kate McCann, blijkbaar op advies van haar advocaat, haar recht uitoefende om niet op de vragen te antwoorden, gebruik makend van haar status als verdachte.

7. De praktische onmogelijkheid dat de ontvoering gebeurde zoals zij beweerden

Hier is het heel belangrijk te onderzoeken wat de McCanns en hun vrienden die bij hen waren in Praia da Luz, gezegd hebben over de mogelijkheid dat Maddie was ontvoerd. We geven een uitgebreid antwoord omdat deze verklaringen van cruciaal belang zijn om vast te stellen of de McCanns en hun vrienden de waarheid spraken of niet. We zullen hun steeds wijzigende verklaringen behandelen over hoe de zogezegde ontvoerder het appartement kon binnenkomen, en nog andere belangrijke tegenstrijdigheden in hun relaas van de avond van de 3^de mei later in dit boek (zie redenen 16 en 20).

Het scenario dat de McCanns en hun vrienden produceerden is als volgt.

Zij zegden :

· De ontvoerder moet het appartement in het oog hebben gehouden enkele dagen voordat hij Maddie effectief ontvoerde.

· Dat ze (de McCanns) naar de Tapas bar gingen omstreeks 20.30u die avond (alhoewel dit werd weerlegd door andere vrienden die beweerden dat het best een half uur later had kunnen zijn).

· Dat Dr Mattheuw Oldfield het appartement controleerde vanaf de buitenkant omstreeks 21u.

· Dat Gerry McCann naar het appartement ging (5A) vanuit de Tapasbar omstreeks 21u05 om de kinderen te controleren.

· Dat Gerry McCann een korte blik wierp in alle 4 de kamers van het appartement. Hij bleef ook een vrij lange tijd op het toilet, ongeveer 5 minuten. Hij zegt dat hij even halt hield bij Maddies bed en bij zichzelf dacht hoe gelukkig hij was om zo’n mooie dochter te hebben.

· Dat Gerry McCann constateerde dat de deur naar de kinderslaapkamer verder open stond dan ervoor. Hij zegde dat om 20.30u de deur op ongeveer 45° open stond. Hij zegde dat wanneer hij de kinderen controleerde om 21.05u de deur open was op 60°.

· Dat de verder openstaande deur kon betekenen dat de ontvoerder reeds in de kamer was toen hij de controle deed, alhoewel hij zich dit volgens hem pas realizeerde enkele maanden later. Dit is duidelijk een heel merkwaardig scenario. Dr Gerry McCann zegt dat de ontvoerder misschien achter de deur stond of in de kleerkast terwijl hij enkele minuten in de kamer was.

· Dat Gerry McCann de kamer verliet, nadat hij de kinderen had gecontroleerd, rond 21.10u.Hij zegt dat hij dan de TV-producer Jeremy Wilkins ontmoette in de straat die naar het Tapas restaurant leidt, en ongeveer 10 minuten met hem heeft gepraat, tussen 21.10u en 21.25u. Jeremy Wilkins bevestigt deze ontmoeting, maar zegt dat het gesprek maximum 3 minuten duurde. Volgens zijn versie ontmoette hij Gerry ergens tussen 20.45u en 21u.

· Dat Jane Tanner (partner van Dr Russel O’Brien) een man zag met ‘vermoedelijk’ een kind in zijn armen, aan het uiteinde van de straat die langs het appartement van de McCanns loopt (later zullen we terugkomen op de betrouwbaarheid van deze getuige). Aanvankelijk verklaarde ze dat de man in tegengestelde richting wandelde. Ze bleef bij haar verklaring dat ze de man zag om 21.15u.

· Dat de McCanns hun appartement niet afgesloten hadden. Dit is in tegenspraak met wat ze verklaarden op 3 mei. Toen beweerden ze dat de ontvoerder zich toegang had verschaft door de rolluiken open te breken. Dit verhaal wijzigden ze heel snel daarna, omdat de bewijzen dit tegenspraken. Dan beweerden de McCanns dat de ontvoerder dan zeker door de niet gesloten terrasdeur moest binnengekomen zijn.

· Dat de McCanns nu beweren dat het feit dat het raam van de kinderslaapkamer open was, en de rolluiken gedeeltelijk omhoog waren, wil zeggen dat de ontvoerder het raam moet geopend hebben en de rolluiken (die de McCanns niet geopend hadden) van de binnenkant van de kamer, dan door het raam moet zijn geklommen en Maddie hierdoor ontvoerd heeft.

· Dat toen Kate McCann naar het appartement ging om 22u om de kinderen te controleren, ze onmiddellijk wist dat Maddie ontvoerd was, net zoals Gerry enkele minuten later. Kate McCann vertelde later aan een TV-reporter dat ze niet kon uitleggen waarom ze onmiddellijk wist dat Maddie was ontvoerd, omwille van de zwijgplicht die de Portugese politie haar had opgelegd. De foto’s die door de Portugese politie in het appartement werden genomen de dag na de verdwijning, geven geen enkele aanduiding van een ontvoering, en tonen geen beschadigde rolluiken. Nu de Portugese politie de zaak voorlopig heeft opgeborgen, hebben de McCanns nog steeds geen verklaring gegeven voor de reden waarom zij onmiddellijk wisten dat Maddie ontvoerd was.

De McCanns en hun Tapasvrienden hebben dit scenario steeds gehandhaafd. Als we dit scenario als waarheid aanvaarden betekent dit dat de ontvoerder (als deze er was) het appartement moet zijn binnengekomen voordat Dr Oldfield controleerde rond 21u en Gerry’s controle om 21.05u (de versie die de McCanns volhouden), of nadat Gerry het appartement verliet om 21.10u maar vooraleer hij zogezegd was gezien door Jane Tanner om 21.15u.

De moeilijkheden met dit ontvoeringsscenario

Er zijn meerdere problemen met het hogergenoemde ontvoeringsscenaro. Om te beginnen deed de Portugese politie een forensisch onderzoek van het raamtablet, waarlangs de ontvoerder uit het raam zou geklommen zijn met Maddie. De Politie vond geen enkel spoor op het raam. Bovendien bleken de buitenkant van het raam en de rolluiken op geen enkele manier beschadigd te zijn. De politie vond wel vingerafdrukken aan de binnenzijde van het raam, en deze waren van Kate McCann. Dit betekent dat de ontvoerder, als die er was, zeker niet door het raam ontsnapte met Maddie.

Omdat het raam van de kinderslaapkamer erg hoog was, is het fysiek bijna onmogelijk voor een ontvoerder om erdoor te klimmen. De onderkant van het raam bevindt zich op 91cm boven de vloer van de slaapkamer. In dat geval zou de ontvoerder 91cm moeten geklommen hebben met Maddie in zijn armen of op zijn schouders. Bovendien zou hij dit moeten gedaan hebben zonder enig spoor achter te laten op het raam.

Maddie woog ongeveer 12 kg. De ontvoerder zou dan tegen het raam moeten geleund hebben, wat toch vezels van kleding zou hebben moeten opgeleverd. Zelfs dan zou het bijna onmogelijk geweest zijn om door het raam te klimmen, zelfs met een slapende Maddie. Het is zelfs nog meer onwaarschijnlijk dat de ontvoerder Maddie op het bed naast het raam heeft neergelegd, dan uit het raam is geklommen en dan terug naar binnen reikte om Maddie op te pakken, dit alles zonder dat Maddie wakker werd.

Deze hele ontvoering zou uiteraard nog veel moeilijker geweest zijn als Maddie wakker geworden was, of de tweeling. Om in deze theorie te geloven is het dus noodzakelijk dat Maddie sliep tijdens de hele ontvoering.

Om door het raam te ontsnappen, zoals de McCanns beweren, moest de ontvoerder de rolluiken hebben geopend. Mark Warners verklaarde echter dat het enkel mogelijk was deze van de binnenkant te openen. Ze worden bediend door een touw in de kamer. Het is een heel belangrijk feit (nogmaals bevestigd door Mark Warner) dat de metalen rolluiken veel lawaai maken bij het openen.

Maar niemand hoorde het geluid van het optrekken van rolluiken. Bovendien gaf het raam van de kinderkamer uit op een blok appartementen aan de overzijde van de straat. Als de ontvoerder werkelijk via het raam naar buiten was geklommen, zou hij direct in het gezichtsveld geweest zijn van de andere appartementen.

We weten nu dat de rolluiken van appartement 5A bijna helemaal gesloten waren toen de politie en de staf van Mark Warner deze controleerden bij aankomst. De aanvankelijke verklaring van de McCanns luidde dat de ontvoerder derolluiken niet alleen geopend had, maar daarna ook nog eens terug gesloten had. We hebben gezien dat ze niet konden geopend worden aan de buitenkant. Deze verklaring van de McCanns dat de ontvoerder de rolluiken terug gesloten heeft achter zich, roept 2 vragen op :

1. Als hij door de open terrasdeur was binnengekomen, waarom zou hij dan vertrekken via een hoog raam met zelfs gesloten rolluiken? In de theorie van de McCanns betekent dit dat de ontvoerder het raam moet geopend hebben en ook de rolluiken, deze dan terug gesloten hebben nadat hij erdoor was geklommen, terwijl hij simpelweg had kunnen vertrekken via de reeds geopende terrasdeur.

2. Waarom en hoe zou hij fysiek in de mogelijkheid geweest zijn het raam en de rolluiken achter zich te sluiten, met Maddie in zijn armen, zonder geluid te maken, zonder een spoor achter te laten, zonder door iemand gezien te zijn, en zonder Maddie of de tweeling te wekken?

Bovendien zou dit alles in het donker moeten gebeurd zijn, tenzij de ontvoerder de lichten had aangedaan toen hij het appartement binnenkwam, en ze dan terug uitgedaan hebben als hij het appartement verliet. Niemand zag licht in het appartement. De McCanns hebben toegegeven dat ze de kinderen in het donker achterlieten toen ze aan hun avondje uit begonnen. Daarom zou de ontvoerder, als we de McCanns geloven :

a) Een moment gekozen hebben om het appartement binnen te dringen tussen 20.30u en 21u, of onmiddellijk na de controle door Mattheuw Oldfield en Gerry McCann, rond 21.10u. Bij de eerste mogelijkheid moet de ontvoerder dus in het appartement geweest zijn toen Gerry zijn controle deed (wat altijd beweerd is door Gerry McCann).

b)door de open patiodeur gewandeld zijn zonder gezien te worden

c) Maddie in het donker gevonden hebben

d) Haar opgepakt hebben zonder haar of de tweeling te wekken

e) Het raam geopend hebben zonder vingerafdrukken na te laten

f) De rolluiken geopend hebben zonder geluid te maken, zonder gezien te worden en zonder vingerafdrukken achter te laten

g) Door het raam geklommen zijn, terwijl hij Maddie droeg, terug zonder gezien te worden en zonder sporen achter te laten

h) Dan zou hij de lawaaierige rolluiken terug moeten gesloten hebben met het lint dat in de slaapkamer was, nog steeds met Maddie in zijn armen of haar neergelegd hebben op het terras

Door het raam klauteren zou fysiek heel moeilijk geweest zijn, zoniet onmogelijk, zonder ook maar enig spoor achter te laten op het mos op de vensterplank of zonder ook maar een vezel van zijn kleding achter te laten.

Bovendien zou hij dit alles moeten gedaan hebben in het donker en zonder door iemand gehoord of gezien te zijn, behalve door Jane Tanner (hier zullen we later nog op terugkomen). Als hij Maddie in zijn armen had, denk eraan dat het donker was, zou hij onmogelijk iets kunnen hebben zien onder haar of ook niet veel aan beide zijden, omdat hij bijna dubbelgeplooid door het raam had moeten kruipen om te ontsnappen. Waarom zou hij dit doen als er een open terrasdeur was, waardoor hij gewoon naar buiten kon wandelen? Dit is volslagen onbegrijpelijk. De enige reden waarom de McCanns met dit onwaarschijnlijk scenario naar buiten kwamen is dat ze tegen de Portugese politie moesten kunnen verklaren waarom het anders gesloten raam open was, en de anders gesloten rolluiken gedeeltelijk open waren. Dit hele scenario, tegengesproken door de vingerafdrukken van Kate op het raam, is zo totaal ongeloofwaardig dat we met zekerheid kunnen zeggen : dit is niet gebeurd.

Laat ons nu even de theorie van de McCanns bekijken, waarin ze zeggen dat de ontvoerder ‘het terrein heeft verkend’ enkele dagen voor de ontvoering, en dan toegeslagen heeft op het ogenblik dat hij zijn kans schoon zag. De McCanns beweren dus dat de ontvoerder van tevoren wist wat hun routine voor het controleren van de kinderen was (elk half uur volgens hen, maar misschien zelfs helemaal niet).

De McCanns gingen zelfs verder. In een uitgebreid TV-interview voor de BBC zegden ze dat de ontvoerder de dagen ervoor notities moet gemaakt hebben van wanneer zij uit het appartement vertrokken en wanneer ze terugkwamen. Dit lijkt niet erg waarschijnlijk omdat noch de McCanns noch hun vrienden details hebben gegeven over hoe vaak ze de kinderen controleerden terwijl ze zaten te eten en te drinken.

Een ander probleem hierbij is dat de ontvoerder op geen enkele plaats het appartement in de gaten had kunnen houden zonder gezien te worden, tenzij hij dit deed van één van de appartementen die uitzicht hadden op 5A. De bewoners van deze appartementen zijn allemaal ondervraagd en hun verklaringen waar bevonden. Niemand van hen had iemand in het appartement die de McCanns zou hebben geobserveerd. Noch werd er iemand verdacht gezien in de omgeving tijdens de week dat de McCanns en hun vrienden daar waren.

Nog een probleem is dat, als de ontvoerder inderdaad het komen en gaan van de McCanns in het oog had gehouden, zou het logischer zijn geweest dat hij de ontvoering zou gedaan hebben onmiddellijk nadat de McCanns hun appartement verlieten, om 20.30u. Maar, als hij dit zou gedaan hebben, waarom was hij dan nog steeds daar 40 minuten later toen Gerry McCann zijn controle deed, zoals McCann beweerde.

Een ander probleem voor dit onwaarschijnlijk scenario is dat Matthew Oldfield beweert dat hij 2 controles deed, de eerste omstreeks 20.55u en de tweede omstreeks 21.30u. Dr Oldfield beweert dat bij zijn eerste controle (enkel buiten aan het appartement) hij niets had gehoord of gezien. Hij verklaarde ook dat de rolluiken dicht waren. Als de ontvoerder inderdaad voor de eerste controle door Dr Oldfield en Gerry McCann was binnengekomen, moet hij heel veel geluk hebben gehad om het nog zacht uit te drukken, om door geen van beide mannen te zijn ontdekt.

Er zijn nog grotere problemen als we veronderstellen dat de ontvoerder binnenkwam nadat hij eerst Dr Oldfield had gezien, en enkele minuten later Gerry McCann. Dat zou echt wel veel te riskant zijn geweest.

En als hij het appartement binnenkwam nadat Gerry vertrokken was om 21.10u, kan hij amper de tijd hebben gehad om Maddie uit haar bed te nemen, de rolluiken en het raam te openen, ze terug achter zich te sluiten om dan door Jane Tanner gezien te zijn om 21.15u.

Spijtig genoeg heeft de Britse pers geen enkele analyse gemaakt, zoals hierboven beschreven, om de onwaarschijnlijkheid van dit scenario vast te stellen. De Britse mensen die deze zaak wilden volgen, konden enkel voortgaan op websites, Internet forums and blogs.

8. Het onmiddellijk roepen van ‘ontvoering’ door de McCanns, met uitsluiting van alle andere mogelijkheden

Omstreeks 22u op donderdag 3 mei werd het ‘ontvoeringsalarm’ gedaan door Kate McCann. Zij zou geschreeuwd hebben ‘ze is weg’ , ‘ze hebben haar meegenomen’, terwijl ze terug naar de Tapasbar liep om haar vrienden te verwittigen die daar zaten te eten en drinken.

De McCanns verklaarden echter later dat ze misschien de terrasdeuren niet hadden gesloten. Kon Maddie dan toch misschien weggelopen zijn, en misschien door iemand gevonden zijn? Er zijn trouwens rapporten verschenen dat Maddie één van de vorige avonden weggelopen was, en terug gevonden was tussen de struiken in de tuin. Gerry McCann gaf dit inderdaad toe.

Toch verklaarde Kate McCann later in verscheidene interviews dat ze onmiddellijk wist dat Maddie ontvoerd was. Toen men haar vroeg waarom ze hier zo zeker van was, weigerde ze te zeggen waarom. Ze verschool zich achter haar zwijgplicht tijdens het Portugese onderzoek. Toch was ze heel gewillig om andere zaken uit het onderzoek, waar ze zich veiliger bij voelde, te bespreken, alhoewel deze ook onder de zwijgplicht vielen.

Het koppel heeft, onmiddellijk na de ‘ontvoering’ de Britse pers ingelicht, zowel rechtstreeks als via familieleden. Ze verklaarden tegen hun naaste familieleden dat Maddie zonder twijfel was ontvoerd.

Gerry McCann zegde tegen zijn schoonmoeder, Susan Healy, die avond : er is een ramp gebeurd. Maddie is ontvoerd. Later op de avond vertelde Kate tegen haar moeder : ze is weg mama, ze is weg.

Later zegden de McCanns dat de familie tegen alle vrienden moesten zeggen dat de ontvoeringstheorie de enige mogelijkheid was.

Tijdens het gesprek van Gerry met de moeder van Kate, had deze laatste grote problemen om te begrijpen wat met haar kleindochter was gebeurd. Ze probeerde andere mogelijkheden te bedenken waarom Maddie zou kunnen verdwenen zijn. Maar Gerry stond erop dat ze zou geloven dat Maddie ontvoerd was. Hij verzekerde haar dat het van het grootste belang was dat zij, net zoals hij en Kate, geloofde dat ze ontvoerd was.

De McCanns verklaarden dat Maddie als een blok in slaap viel ’s avonds en een heel goede slaper was. Maar familieleden vertelden dat Maddie echter de gewoonte had ’s nachts op te staan en naar de slaapkamer van haar ouders te gaan. Dit werd bevestigd op 2 manieren :

- Door Gerry McCann toen hij zag dat bij zijn controle de deur van de slaapkamer verder open stond dan voordien, en dat hij onmiddellijk dacht dat Maddie opgestaan was om iets te drinken of naar het toilet te gaan. Dat zou ze dus zeker niet hebben gedaan als ze zulk een goede slaper was

- Door Kate McCann door te zeggen dat de terrasdeuren bewust niet op slot waren gedaan zodat de kinderen ingeval van brand, buiten zouden kunnen.

Het is duidelijk dat, voor welke reden dan ook Maddie zich verscholen had in de struiken bij het appartement, zij zeker een eigen willetje had. De bewering van de McCanns dat er geen andere mogelijkheid was dan een ontvoering was dus erg verdacht.

9. De valse verklaring van de McCanns dat de ontvoerder de rolluiken had geforceerd

De McCanns waren er heel zeker van dat Maddie ontvoerd was uit het appartement, omdat zoals ze beweerden, de rolluiken voor de ramen geforceerd waren van buitenaf.

Maar hoe weten we met zekerheid dat ze dit hebben gezegd?

Wij weten dit van de familieleden die allemaal aan de pers vertelden dat de ouders hen dit hadden gezegd. Hun verhaal was dat de ontvoerder de rolluiken geforceerd had, en dan door het raam naar binnen was geklommen. De ontvoerder moest dit wel op deze manier doen omdat het appartement op slot was, zegden ze tegen de politie. De ontvoerder zou dan terug door het raam naar buiten zijn gegaan, en het raam en de rolluiken terug gesloten hebben via een systeem in de slaapkamer.

Maar binnen het uur na hun verklaring onderzochten zowel de politie als de staf van Mark Warner de rolluiken, en zij verklaarden unaniem dat deze niet geforceerd waren, en dat er geen enkel spoor van inbraak was.

Onmiddellijk daarop wijzigden de McCanns hun verhaal. De nieuwe theorie was dat, zoals we al eerder hebben gezegd, ze misschien toch de terrasdeuren niet op slot hadden gedaan, en dat de ontvoerder dus langs daar was binnengekomen en dan langs het raam terug naar buiten was gegaan.

Velen merkten echter op dat het toch echt niet normaal was dat iemand bewust een appartement ongesloten achterliet met belangrijke documenten zoals paspoorten en waardevolle dingen, om nog maar te zwijgen van 3 weerloze kinderen jonger dan 4 jaar.

Het forensich bewijs dat de rolluiken niet geforceerd waren, gaf de McCanns een bijkomend probleem, want de pers vroeg : ‘als de terrasdeuren niet op slot waren, dan zou het kunnen dat Madeleine de deur zelf geopend had en buiten gegaan was’. De dokters waren er zo op gebrand de ontvoeringstheorie te handhaven, dat ze beweerden dat Maddie niet sterk genoeg was om de terrasdeuren te openen.

Dit verhaal was in tegenstelling met de eerdere bewering van Kate McCann dat ze de terrasdeuren open hadden gelaten om de kinderen toe te laten te vluchten ingeval van brand. Als Maddie niet sterk genoeg was om die deur te openen, wat voor zin had dit dan?

10. De rolluiken konden enkel van binnenuit geopend worden, en de enige vingerafdrukken die op het raam gevonden zijn, waren van Kate McCann

Kate en Gerry McCann beweerden dat zij om 22u de rolluiken geforceerd vonden, en dat het raam en de gordijnen open waren. Eerst beweerden ze dat de ontvoerder langs het raam was binnengedrongen. Later wijzigden ze hun verhaal en beweerden dat de ontvoerder langs een andere weg moest zijn binnengekomen, maar langs het raam naar buiten was gegaan. Maar de politie vond slechts één stel vingerafdrukken op het raam, deze van Kate McCann. Het raam was de dag ervoor gereinigd, wat er ten sterkste op wijst dat het Kate McCann zelf was die op 3 mei ’s avonds dit raam geopend had, met het oog op de ontvoeringstheorie.

11. Tegenstrijdigheden in de verklaringen van Jeremy Wilkins and Gerry McCann en Jane Tanner

Jeremy Wilkins is een TV-producer die gedurende dezelfde week als de McCanns in de Ocean Club verbleef, samen met zijn echtgenote. Hij verklaarde dat hij Gerry McCann ontmoette net na 21u in het weggetje naast appartement 5A, en ongeveer 3 minuten met hem had gesproken. Een onbevestigd rapport zegt dat Wilkins Gerry McCann gezien had toen hij de rolluiken controleerde aan de buitenkant.

We moeten ook vermelden dat er een reeks tegenstrijdigheden was over de korte ontmoeting tussen Wilkins en McCann, nl. :

- Wilkins zegt dat het gesprek 3 minuten duurde – Gerry McCann zegt dat het zeker 10 à 15 minuten was

- Wilkins zegt dat hij de straat overstak naar Gerry Toe – Gerry McCann zegt dat hij het was die dit deed

- De twee mannen zeggen verschillende dingen over de inhoud van hun gesprek

- Jane Tanner beweert dat ze beide mannen zag toen zij langs hen heen liep, maar geen van beide mannen zag haar

12. De McCanns en Jane Tanner hebben tot 24 uur na de verdwijning niet met elkaar gepraat over het zien van de ontvoerder met een kind in zijn armen

Volgens verschillende rapporten, bevestigd in een artikel in The Times, gepubliceer d in december 2007, hebben de McCanns en Jane Tanner niet gesproken over het feit dat Jane een man had gezien met een kind zijn zijn armen, om 21.15u, tot ten minste 24 uur na de verdwijning .

De McCanns hielden vol dat ze om 22u ontdekten dat Maddie verdwenen was. Jane Tanner heeft altijd beweerd dat ze om 21.15u een man met een kind in de armen zag, toen ze van de Tapas Bar naar haar appartement ging.

Kate McCann sloeg alarm om22u en beweerde onmiddellijk dat Maddie ontvoerd was. Het gerucht verspreidde zich vlug. Binnen de 30 minuten zette Mark Warner de procedure ‘verdwenen kinderen’ in gang.

Heel snel waren honderden mensen op zoek naar Maddie in Praia da Luz en omgeving. De politie was verwittigd, en vaardigden een opsporingsoproep uit.

De eerste 48 uur na haar verdwijning was er een massale zoektocht op touw gezet door de politie en de lokale bevolking.

Maar volgens een artikel in TheTimes, waarbij een uitgebreid interview met de McCanns was gepubliceerd, konden Jane Tanner en de McCanns niet over haar ontmoeting met de ontvoerder spreken, omdat het zulke hectische toestand was.

Het zou duidelijk moeten zijn dat Jane Tanner, als ze werkelijk een mand met een kind had gezien, dit zo spoedig mogelijk tegen de ouders of minstens tegen de politie zou hebben gezegd. Ze beweerde dat ze de ‘belangrijkheid’ ervan niet had beseft. De meesten zullen dit geen waardig argument vinden. We zullen later nog terugkomen op de onbetrouwbaarheid van Jane Tanners verklaringen.

Het verzwijgen van dit feit door Jane Tanner wordt nog ongeloofwaardiger toen bleek dat Russel O’Brien, de partner van Jane Tanner, onmiddellijk na de ontvoering een ‘tijdslijn’ opstelde, en waarin stond : 21.15u – Jane ziet een vreemde man met een kind aan het einde van het steegje.

Het lijkt duidelijk dat dit een onderdeel was van het plan van de McCanns en hun 7 Tapasvrienden om de getuigenis van Jane Tanner heel belangrijk te maken om de ontvoeringstheorie te bewijzen.

Vanaf het begin zegde Jane Tanner dat ze geen idee had hoe de man eruit zag, maar ze was er bijna zeker van dat het kind dat hij droeg Maddie was. Als ze toch zo zeker was, waarom vertelde ze dit dan niet onmiddellijk op het ogenblik dat het duidelijk werd dat Maddie ‘ontvoerd’ was? Als ze dit onmiddellijk had meegedeeld, zou de kans om de ontvoerder te vatten veel groter zijn geweest. De politie zou dit zeker op prijs hebben gesteld. Als Jane echt de ontvoerder had gezien, is er geen enkele redelijke verklaring mogelijk waarom ze dit niet onmiddellijk zou gezegd hebben. Niet alleen dit uitstel, maar ook de onvolkomenheden van haar verklaring, doen vermoeden dat dit allemaal verzinsel was.

13. Gerry McCann wilde absoluut de beschrijving van de man die Jane Tanner zag in de pers

Op vrijdag 25 mei publiceerde de Portugese politie, onder grote druk van Gordon Brown, een vagebeschrijving van een mogelijke ontvoerder. De beschrijving, zoals diezelfde avond werd uitgezonden op de BBC, luidde : blank, 34-40 jaar oud, 1.80m groot, droeg lichtbeige broek, droeg een donkere vest en schoenen.

Zoals we nu weten was deze beschrijving enkel gebaseerd op de ongeloofwaardige getuigenis van Jane Tanner . Deze beschrijving werd uitgebracht tegen het advies van de Portugese politie in, en gebeurde alleen omdat Gordon Brown grote druk uitoefende.

Gordon Brown eiste ook dat Gerry McCann de mogelijkheid zou krijgen een persverklaring af te leggen, en daarbij de robotofoto zou tonen. Enkele tijd nadat de robotfoto was uitgebracht werd Gerry McCann heel boos en verweet de Portugese politie dat zij volhielden dat de man 1.80m groot was, terwijl Jane Tanner had gezegd 1.75m. Waarom Gerry McCann hier zo’n heisa over maakte is niet duidelijk.

In de McCanns verklaring voor de wereldpers gaf hij zulk een vage beschrijving van de ontvoerder, dat die eigenlijk waardeloos was. Dit is zijn verklaring :

‘We zijn heel tevreden dat de Portugese politie beslist heeft om de details vrij te geven van de man die door een getuige werd gezien hier in Praia da Luz op donderdag 3 mei, de avond dat Madeleine verdween. Het vrijgeven van deze belangrijke informatie is het gevolg van een bijeenkomst die we eerder hadden met het hoofd van de Portugese politie, een bijeenkomst die Kate en ikzelf heel aangenaam en heel constructief vonden.

Wij zijn er zeker van dat de waarneming van een man die blijkbaar een kind in zijn armen droeg, heel belangrijk en relevant is voor de ontvoering, en we willen nogmaals een beroep doen op iedereen die hem zou kunnen gezien hebben, of iets anders verdacht op of rond 3 mei.

Bijvoorbeeld, werd deze man ook elders met een kind gezien, in de stad of omgeving. In welke richting ging hij. Had hij een voertuig? Of u een inwoner bent van Praia da Luz of een vakantieganger of net terug bent uit vakantie in Portugal, elke informatie, hoe klein ook, kan helpen onze dochter te vinden. Zoals we gisteren zegden, willen wij alleen maar onze dochter vinden en ze veilig bij ons thuis terug hebben. Kate en ik willen ook nog benadrukken dat dit een lopend onderzoek is, en dat we verder geen verklaringen meer zullen afleggen. Dank u.’

Maanden na deze beschrijving, kwam Jane Tanner aanzetten met een heel andere verklaring. Nu wist ze dat de mand een getaande huid had en Zuiders leek. De reden waarom de Portugese politie de eerste beschrijving niet had willen publiceren is dat ze toen reeds wisten dat de waarnemingen van Jane Tanner gefabriceerd waren, en ook meerdere indicaties had dat de hele ontvoeringstheorie verzonnen was.

14. De McCanns negeren het advies om Madeleines oogdefect ‘coloboma’ in de pers te brengen

In de eerste fase van het onderzoek negeerden de McCanns het advies van de Portugese en Britse politie om Maddies oogafwijking in de pers te brengen. Coloboma is een irisdefect, waarbij het lijkt of de iris uitloopt onderin het oog en precies een druppel vormt. Als Maddie nog in leven zou zijn, zegde de politie, zou ze door deze informatie in groot gevaar komen, omdat ze op deze manier identificeerbaar zou zijn. De ontvoerder zou dan kunnen besluiten haar te doden.

Maar de McCanns gingen zelfs nog verder. Zij maakten een handelsmerk van Maddies oogafwijking. Daarenboven verklaarde Gerry McCann heel cynisch aan een reporter dat dit een waardevolle marketingstrategie was.

Het gedrag van de ouders laat vermoeden dat zij wisten dat hun dochter reeds dood was. Ze negeerden met opzet het waardevolle advies om Maddie niet met haar oogafwijking in de pers te brengen. Alle posters benadrukken deze oogafwijking, zodat Maddie zich in een nog gevaarlijker situatie zou kunnen bevinden.

De McCanns en hun team brachten ook elke ‘waarneming’ van Maddie in de pers, met details van mogelijke locaties. Ze beweerden dat hun detectives de ontvoerders op het spoor waren enz. Ook dit had Maddie in groot gevaar kunnen brengen als ze werkelijk was ontvoerd. In normale omstandigheden wordt elke waarneming van een vermiste door de politie geheim gehouden om het leven van de vermiste niet in gevaar te brengen.

15. Lange-termijnplannen voor de herdenking van Maddies ontvoering, terwijl ze op hetzelfde ogenblik beweerden dat ze nog in leven was

Op 3 juni 2007, net één maand nadat Maddie was verdwenen, maakte Gerry McCann al plannen voor een ‘groot evenement’ om haar verdwijning te herdenken. Hij vertelde tegen de pers : ‘We willen een grote herdenking om het publiek te laten weten dat ze nog steeds in leven is. Het zal niet na één jaar zijn, maar veel vroeger.”

Hij sprak over het benaderen van beroemde mensen zoals Elton John, voor een concert om geld in te zamelen. Veel mensen vonden dat ouders, één maand na de verdwijning van hun dochter, en die nog steeds hoopten dat hun dochter zou gevonden worden, hier zelfs maar aan zouden denken. Tenzij natuurlijk dat ze de zekerheid hadden dat Madeleine nooit gevonden zou worden.

Bijna een maand later, op 28 juni, zei Gerry Mccann : ‘Ik heb er geen twijfel over dat we op lange termijn het profiel van Madeleine hoog kunnen houden om haar terug te vinden’.

Hoe kan een vader praten over het organiseren van concerten voor publiciteit, en plannen maken voor een lange-termijn strategie, terwijl er nog steeds de mogelijkheid was dat de politie haar spoedig zou vinden, dood of levend.

11 augustus zou de honderdste dag zijn na Maddies verdwijning. Gerry McCann en zijn PR-team was reeds volop bezig met het plannen van de herdenking.

Om het simpel te stellen, de woorden van Gerry McCann zijn niet de woorden van iemand die echt gelooft dat zijn dochter ontvoerd is en dat er nog een grote mogelijkheid is dat ze gevonden zal worden. Het zouden woorden kunnen zijn van iemand die heel goed weet dat ze nooit gevonden zal worden.

In oktober 2007 publiceert The Times een artikel over de plannen van de McCanns voor een film of een documentaire als volgt : ‘Clarence Mitchell, de persvertegenwoordiger van de McCanns, wilde niet speculeren over het feit of Gerry en Kate zelf in de film of documentaire zouden optreden of dat er acteurs zouden gebruikt worden. Hij zegde : alhoewel het plezierig zou zijn om over de mogelijke acteurs na te denken, zijn we nog steeds ver verwijderd van dit soort dingen. De mogelijkheid voor een film- of televisieproject zal besproken worden tijdens de vergadering van de directeurs van het Madeleine Fonds later deze week.

16. De voortdurend wijzigende verklaringen van Jane Tanner en andere problemen met haar verklaringen

De verklaringen van Jane Tanner over hoe de ‘ontvoerder’ er uit zag, veranderden regelmatig naarmate de dagen en weken vorderden, en er waren nog een aantal andere redenen waarom we moeten twijfelen aan haar verhaal.

We weten nu dat binnen de twee uur nadat Madaleine verdwenen was, drie van de Tapas 9-mannen, nl. Russel O’Brien, David Payne en Matthew Oldfield een ‘tijdslijn’ overeenkwamen over de gebeurtenissen van de avond van 3 mei, en dit op papier zetten voor de politie. De meeste ouders zouden ervoor gezorgd hebben dat hun eigen kinderen veilig waren, en dan pas beginnen zoeken naar een vermist kind. Russel O’Brien maakte de nota’s. Hij schreef o.m. ’21.10u – 21.15u – Jane Tanner ziet mogelijke ontvoerder’.

Haar eerste verklaring :

Blank, kort haar, gemiddelde gestalte, droeg een bundel, misschien een dekentje. Zij had de ontvoerder gezien toen ze van haar appartement terug ging naar de Tapas Bar. De ontvoerder zou in noordelijke richting zijn gegaan, m.a.w. weg van het strand.

Op het moment dat ze de ontvoerder zag was het echter reeds donker. Ze kon geen duidelijk zicht hebben gehad, en de sodiumlampen gaven een wazig licht. Bovendien zag ze hem enkel van opzij, en vermits hij snel liep kon ze hem voor maximum 3 tot 4 seconden hebben gezien.

In haar tweede verklaring enkele dagen later, en nadat ze met de McCanns had kunnen overleggen wijzigde ze twee heel belangrijke details: nu ging de ontvoerder in zuideijke richting naar het strand, en ze herinnerde zich nu plotseling dat de man een blond kind in zijn armen had. Het kind droeg een pyjama met een rozige kleur. Bovendien had ze hem nu gezien, niet toen ze terugkwam van haar appartement, maar toen ze er naartoe ging.

Voordat Jane Tanner haar tweede verklaring aflegde, had Gerry McCann aan de wereldpers reeds verteld wat soort pyjama Maddie droeg. Amelie had dezelfde, weliswaar in een kleinere maat. Het was deze pyjama die aan de pers werd getoond.

Naarmate de tijd vorderde werden haar verklaringen steeds gedetailleerder, terwijl het normaal is dat naargelang er meer tijd verstrijkt, het geheugen niet meer zo goed is en men details vergeet. Dit werd verklaard door het feit dat Jane Tanner met een therapeut had gewerkt die haar had geholpen meer details te herinneren. Zijn identiteit werd nooit onthuld, er werd enkel gezegd dat hij opgeleid was door de FBI.

Nu had de ontvoerder donker haar. De man was niet langer blank, maar was nu een Mediterraan type met een donkere huid. Hij was nu slank gebouwd. Het enige detail dat steeds hetzelfde was, hij droeg een donkere vest en een lichtbeige broek. Ze wist nu zelfs zeker dat het een kind was dat de man droeg, terwijl het eerst een ‘bundeltje’ was, ze kon de blote voeten zien en de onderkant van de pyjama.

Er zijn nog andere tegenstrijdigheden in Jane Tanners verklaringen. Ten eerste, haar verklaring van waar ze de man had gezien. Dit kwam niet overeen met de verklaringen van Gerry McCann en zijn tennisvriend Jeremy Wilkins, die samen stonden te praten in het straatje waar Jane Tanner langs kwam. Toen de politie haar vroeg om een schets te maken van de situatie, bleek weer dat ze op weg was naar haar appartement, langs dezelfde kant van de weg waar Gerry en Jeremy waren. Maar geen van beiden heeft Jane Tanner gezien.

Daarna werd, op aanwijzingen van de McCanns, een BBC-documentaire gemaakt over de situatie op die avond. Daar zegt Jane Tanner dat Gerry en Jeremy aan de andere kant van de straat stonden, alhoewel Wilkins het tegenovergestelde had gezegd. Gerry kon moeilijk de verklaring van Wilkins in twijfel trekken. Daarom was hij verplicht te zeggen dat hij en Wilkins inderdaad aan de kant van de weg stonden waar Jane Tanner voorbij kwam. Waarom heeft geen van beiden haar dan gezien?

Het komt erop neer dat de verklaringen van Jane Tanner, Gerry McCann en Jeremy Wilkins totaal tegenstrijdig zijn. Het enige detail dat bevestigd wordt is dat Gerry en Jeremy stonden te praten. Volgens Wilkins ongeveer drie minuten, volgens Gerry minstens tien minuten. Maar geen van beiden zag Tanner of de ontvoerder.

De vraag dringt zich op of Jane Tanner werkelijk Gerry en Jeremy heeft gezien die avond, of dat ze misschien op een andere manier van hun gesprek op de hoogte is gebracht. Misschien heeft Gerry haar dit verteld, en heeft ze er dan zelf de details en situatie bij moeten verzinnen?

Alles wijst erop dat haar hele getuigenis een compleet verzinsel was.

17. Gerry McCanns bewering dat de man die Jane Tanner gezien heeft, wel degelijk de ontvoerder was

De Portugese politie had vanaf het begin sterke twijfels over de waarheid van Jane Tanners verklaringen. Ze weigerden eerst een schets te laten maken van een man, gebaseerd op deze getuigenis. Toch drong Gerry McCann er sterk op aan dat deze schets zou gemaakt worden. De schets werd dan, tegen het advies van de Portugese politie, toch uitgebracht. Zij werden hiertoe bijna gedwongen door de Britse overheid, met name Gordon Brown (de huidige eerste minister). Dit werd bevestigd in de officiële rapporten. In de officiële rapporten is ook vermeld dat Gerry McCann en Gordon Brown negen keer met elkaar hebben gesproken aan de telefoon, vooraleer de schets werd uitgebracht.

Waarom zou Gerry zich baseren op een dergelijk vage beschrijving? Waarschijnlijk omdat hij drie weken na de verdwijning nog steeds de nadruk wilde leggen op de ontvoeringstheorie.

Het is wel eigenaardig dat de McCanns altijd ontwijkend hebben gereageerd op de waarneming door de familie Smith van een man met een kind op dezelfde avond, iets meer dan een half uur later. De Smiths kwam terug van een etentje en kruisten een man met een kind rond 21.50u. Volgens hen was het kind ongeveer 4 jaar oud. De man had vermeden hen aan te kijken toen hij hen passeerde.

Het Portugese politierapport vermeldt dat de heer Smith op 3 mei omstreeks 21.50u een man had gezien in een straat in Praia da Luz, met een kind in zijn armen. Het kind rustte met het hoofd op de linkerschouder van de man. De man was ongeveer 1.80cm groot, 35 tot 40 jaar oud, met kort bruin haar. Het kind had een lichtkleurige pyjama aan en was ongeveer vier jaar oud. Ze had blote voeten.

Op 20 september contacteerde de heer Smith opnieuw de autoriteiten. Hij was erg geschrokken toen hij op tv de terugkomst van de McCanns had gezien op de luchthaven op 9 september. Hij zegde dat de manier waarop Gerry zijn zoon Sean op zijn arm had, precies dezelfde manier was zoals hij die had gezien bij de man die hij die avond van 3 mei in Praia da Luz had gezien. Hij zegde dat hij er praktisch zeker van was dat het Gerry McCann was die hij die avond had gezien in de richting van het strand.

Twee weken daarna werd de leidende officier in het Portugese onderzoek van de zaak gehaald, en de waarneming van de familie Smith werd niet meer verder opgevolgd door de nieuwe officier.

Twee dingen zijn belangrijk hier. De oorspronkelijke beschrijving van de Smiths kwam bijna volledig overeen met Gerry McCann. Ten tweede wilde het team van de McCanns nooit ingaan op deze waarneming, en baseerden zich enkel op de heel vage beschrijving van de ontvoerder door Jane Tanner.

18. ‘Het Zwijgpact’ van de McCanns en hun Tapasvrienden over wat er gebeurd was met Madeleine

In juni contacteerde de Portugese krant Sol zowel Gerry McCann als David Payne om hen wat vragen te stellen over de gebeurtenissen voorafgaand aan de verdwijning van Maddie. Payne reageerde boos. Hij zegde : ‘Wij hebben een pact. Dit is onze zaak, en onze zaak alleen’. Dit werd vlug bekend als ‘The Pact of Silence’ het zwijgpact.

Sinds dan zijn de Tapasvrienden inderdaad heel erg zwijgzaam geweest over de hele zaak. Alleen Jane Tanner heeft uitvoerig interviews gegeven over het zien van de ontvoerder.

We moeten onszelf de vraag stellen waarom de vrienden een Zwijgpact hadden, terwijl de hele wereld op zoek was naar Maddie. Er kan maar één verklaring zijn, en dat is dat zij allen een geheim hebben, dat ze ten allen prijze willen verzwijgen.

Nadat de McCanns Portugal ontvlucht waren, nadat ze officieel als verdachten aangemerkt waren, weigerden ze een reconstructie te doen. De reden hiervoor kan enkel zijn dat niet aan het licht mocht komen wat er werkelijk was gebeurd. Dit wijst erop dat de vrienden eerder bekommerd waren om hun eigen hachje dan het vinden van Maddie.

19. De vrienden van de McCanns hebben niet naar Maddie gezocht de avond van 3 mei

Volgens een aantal rapporten die nooit werden tegengesproken, terwijl honderden mensen uit het dorp en het vakantieoord de hele omgeving afzochten naar Maddie, deden de Tapasvrienden dit niet. Ze gingen naar bed. De dagen daaropvolgend werd door hen evenmin gezocht.

Eén van de Tapasmannen klopte aan de deur van het appartement van Jeremy Wilkins rond 1u ’s nachts, om te zeggen dat Maddie verdwenen was. Op de vraag van Jeremy of hij kon helpen, zegde deze man : nee, je kan niks doen.’

Wisten ze dat Maddie toch dood was?

20. Wijzigingen in de verklaringen en elkaar tegensprekende verklaringen

Zelden hebben we in getuigenverklaringen zoveel tegenstrijdigheden gezien. We kunnen ze hier niet allemaal behandelen, maar we zullen de belangrijkste opnoemen.

Hier is een korte lijst van deze belangrijke tegenstrijdigheden.

1. Dokter Kate McCann zegde dat ze de kinderen een verhaaltje voorlas op de avond dat Maddie verdween. Maar in een andere versie is dit plotseling Gerry.

2. De McCanns beweerden eerst dat ze alle deuren van het appartement op slot hadden gedaan, ook de terrasdeuren, en dat de ontvoerder langs het raam moest zijn binnengekomen, waarbij hij de rolluiken had geforceerd. Toen de politie constateerde dat dit niet waar kon zijn, verklaarden ze dat ze dan waarschijnlijk de terrasdeuren niet op slot hadden gedaan. Dus moest de ontvoerder door de terrasdeuren zijn binnengekomen, en het appartement langs het raam hebben verlaten.

3. Verschillende aanpassingen in het verhaal van Matthew Oldfield over de tijdstippen waarop hij appartement 5A controleerde.

4. Verschillende aanpassingen in het verhaal van de McCanns en sommige van hun Tapasvrienden over de frequentie van controles van de kinderen. Eerst was het om het uur, dan was het elke vijftien minuten, uiteindelijk werd dit elk half uur.

5. De babysitter Charlotte Pennington wijzigde haar verhaal over wanneer ze Maddie voor het laatst had gezien.

6. De aankomst van de McCanns in de Tapasbar varieert tussen 20.30u en 20.58u.

7. Matthew Oldfield zegt dat alle Tapasvrienden aan tafel zaten toen Kate hen alarmeerde, maar Jane Tanner zegt dat zij er niet was.

8. Jane Tanner zegt dat ze de ontvoerder had gezien, maar Gerry en Jeremy Wilkins zagen noch haar noch de ontvoerder.

9. De wijzigingen in het verhaal van Jane Tanner.

21. Het inhuren van een zeer dubieuze firma van privé-detectives

Er is veel gezegd over de beslissing van de McCanns om privé-detectives te huren voor het zoeken naar Maddie, zogezegd omdat de Portugese politie niet voldoende aandacht aan de zaak schonk. We gaan hier even in op de reputatie van deze firma. Dat kan ons misschien vertellen of de McCanns Maddie echt dachten dat Maddie ontvoerd was.

De Control Risk Group verkondigde in september dat zij reeds in mei voor de McCanns werkten. Alhoewel de firma beweerde dat hun werk voornamelijk bestond uit privé detectivewerk, was er geen bewijs dat ze dit ooit hadden gedaan, laat staan het zoeken naar een vermist kind. Hun rol hierin is een compleet mysterie, ook het bedrag dat hen door het Madeleinfonds is betaald is niet gekend.

Daarna huurden de McCanns een dubieus Spaanse detectivebureau, Metodo 3 tegen een bedrag van verschillende honderduizenden pond, maar echter ook zonder resultaat. Ook dit bureau had geen enkele ervaring met het zoeken naar vermiste kinderen. Ze waren daarentegen veel bekender voor hun witwaspraktijken. Hun hoofdkantoor bevond zich in Barcelona, zo’n 750 km verwijderd van Praia da Luz.

Verschillende van de medewerkers van Metodo 3 werden ooit gearresteerd voor diverse feiten, ondermeer illegale telefoontaps, industriële en politieke spionage. In hun kantoren vond de politie wapens en munitie. Een spaans privaat detective vertelde de Daily Mail : Metodo 3 portretteert zichzelf als het beste detectivebureau ter wereld, maar het tegendeel is waar. Dit is helemaal het tegendeel. Bij de zaak McCann beweerden ze 40 detectives te hebben ingezet. Het is me nooit duidelijk geweest wat die dan allemaal wel zouden gedaan hebben.

Er waren ook verschillende versies over wie hen betaalde. De McCanns beweerden dat de rijke zakenman Brian Kennedy (hun geldschieter) het bureau betaalde. Maar op 29 november 2007 verklaart Gerry McCann in zijn blog dat het Madeleinefonds hen betaalde, nl. 50.000 £ per maand. Het kan niet allebei waar zijn.

In de herfst van 2007 beweerde Metodo 3 dat ze dicht bij de oplossing waren, en dat ze wisten waar Maddie was. Ze gingen zelfs zover te zeggen dat Maddie terug bij haar ouders zou zijn met Kerstmis. Dit is dus niet waar gebleken.

In februari 2008 publiceert The Times een artikel ‘Private eyes, public lies’. De reporter Christine Toomey ontdekte dat op de dag dat Metodo 3 opschepte over het vinden van Maddie, hun kantoren werden verhuisd van een groezelige kamer boven een groentenwinkel naar een zeer dure kantorensuite aan een zeer dure boulevard. Ze waren toen vier maanden ver in het onderzoek naar Maddie. De kantoren hadden 600.000 £ gekost. Chritstine Toomey vroeg hun woordvoerder waarom de McCanns predies hun kantoor hadden gekozen : ‘Omdat wij de enige waren die een coherente hypothese konden geven over de verdwijning van hun dochter , en de hoofdzaak van ons werk is het onderzoek naar pedofielen.’

Toen Toomey hem vroeg informatie te geven over de 23 vermiste kinderen die zij in het verleden gevonden hadden, zegde hij dat hij daarover niet kon praten omwille van zwijgplicht.

Het interview nam toen een abrupt einde.

Noot van de vertaler : in het boek van Bennett worden nog meerdere lugubere praktijken van Metodo 3 blootgelegd, maar ik ga hier niet verder op in, niet omdat ik het niet geloof, maar omdat dit ons te ver zou leiden, en dit niet direct relevantie heeft met de reden waarom dit boek is geschreven.

We kunnen samenvatten dat het Madeleinefonds tot nu toe 2 miljoen £ heeft uitgegeven aan dubieuze detectivebureaus die geen resultaten hebben opgeleverd.

22. Van bij het begin huurden de McCanns een team van topadvocaten, en een topadvocaat met de specialiteit ‘uitleveringen’

Het is geweten dat een team van advocaten uit Leicestershire vertrok binnen de 48 uur nadat Madeleine verdween. Hoe advocaten konden helpen om een vermist kind te vinden, gaat mijn petje te boven. Het is ook niet geweten waarom dit team naar Praia da Luz ging, noch wie hen betaalde.

Kort daarna hadden de McCanns voldoende financiële middelen uit het inmiddels opgezette Madeleninefonds, dat ze topadvocaten konden huren zowel in Engeland als in Portugal. Vermoedelijk werden deze advocaten niet ingehuurd om Maddie te vinden, maar wel om de McCanns te verdedigen en vermoedelijk hun Tapasvrienden, tegen aanklachten. Wisten ze dan dat ze mogelijk zouden aangeklaagd worden?

Toen de McCanns dan effectief verdacht werden, werd Michael Caplan ingehuurd, een Engelse topadvocaat, die met succes Generaal Pinochet vertegenwoordigde toen de Spaanse overheid probeerde hem uitgeleverd te krijgen voor misdaden tegen de rechten van de mens.

Zouden onschuldige ouders een team van topadvocaten inhuren, waaronder een advocaat bekend om zijn succes met dictator Pinochet? Als ze inderdaad niets verkeerds hadden gedaan, en Madeleine inderdaad ontvoerd was, hadden ze toch zeker volledig samengewerkt met de Portugese politie, en zouden ze geen behoefte hebben gehad aan advocaten. Trouwens, één van de Portugese advocaten, Mr Pinto de Abreu, was zeker niet van onbesproken gedrag.

23. Ze waren zeker niet overbezorgd over de tweeling nadat Maddie verdween

Toen Kate ontdekte dat Maddie verdwenen was, liep ze schreeuwend terug naar de Tapasbar naar haar vrienden, terwijl ze de tweeling weer alleen achterliet in appartement, terwijl het mogelijk was dat de ontvoerder nog steeds in de omgeving was.

En niet alleen dat. Ze lieten de kinderen ook achter toen ze door Europa begonnen te reizen voor hun campagne, waarbij ze ook door de Paus werden ontvangen. Andere ouders zouden zeker overbezorgd zijn voor hun resterende kinderen, en hen zeker niet achterlaten.

Het zou bijvoorbeeld ook mogelijk zijn geweest dat, als ze ontvoerd was, dit was gedaan door iemand van de werknemers van de Ocean Club. En toch lieten ze kinderen nog naar de crèche gaan, dit bewust negerend.

24. De angst van de McCanns voor het aftappen van hun telefoons en mailverkeer

Toen geruchten de ronde begonnen te doen dat de Portugese politie misschien hun telefoons aftapte en hun mailverkeer controleerde, sloeg bij hen de angst toe. Waarom zouden onschuldige ouders zich hier zorgen over maken?

25. Het besluit van Kate om ‘Cuddle Cat’ te wassen en de verschillende versies waar het gevonden was

De McCanns gaven de politie twee verschillende versies van waar Cuddle Cat, het favoriete speeltje van Maddie, was toen Kate in het appartement kwam om 22u op 3 mei. In de ene versie was Cuddle Cat gevonden op een kast hoog tegen de muur, in een andere versie naast het hoofdkussen. De politiefoto’s tonen dat Cuddle Cat naast het hoofdkussen lag.

De McCanns waren ervan overtuigd dat Maddie ontvoerd was. Dus, er was een grote mogelijkheid dat er DNA van de ontvoerder te vinden zou zijn op het speeltje. Maar, Kate besloot om Cuddle Cat te wassen, zogezegd omdat het speeltje vol met zoncrème zat. Voor andere ouders zou dit het laatste zijn wat zou zouden doen, vooral omdat zeker de geur van hun dochter er nog op zou zitten.

Maar zelfs door Cuddle Cat te wassen kon ze niet verhinderen dat de lijkenhond aangaf dat er lijkengeur op het speeltje zat. Het was eens te meer duidelijk dat Maddie gestorven was in het appartement.

Alle foto’s van de McCanns tonen Kate met Cuddle Cat in haar handen of dicht tegen haar gezicht gedrukt. Het leek alsof dit opgezet spel was, en zeker geen uiting van haar verdriet.

26. Niet samenwerken met de Portugese politie, alhoewel ze herhaaldelijk zegden dit wel te doen

Vanaf het begin zegden de McCanns dat ze volledig zouden samenwerken met de Portugese politie. Maar toen de PJ de mogelijkheid onderzocht dat de ouders zelf betrokken waren in de verdwijning, beweerden ze onmiddellijk dat het een complot was.

Aanvankelijk weigerden ze hun mobiele telefoons aan de PJ te overhandigen, alhoewel dit misschien licht had kunnen werpen op de zaak. Gerry wiste 14 SMS-berichten van zijn telefoon, vooraleer hij deze dan toch aan de politie gaf. De politie vroeg ook om de gegevens van de gesprekken tot drie maand voor de gebeurtenissen te mogen onderzoeken, maar de McCanns weigerden.

27. Zij hadden een voorraad geprinte foto’s van Madeleine gereed toen de politie arriveerde op 3 mei

Binnen de twee uur na de verdwijning hadden de McCanns een voorraad voorgedrukte foto’s van Madeleine. Zij beweerden dat ze deze van hun fototoestel hadden gehaald, en onmiddellijk afgedrukt op een printer van de Ocean Club. Maar de politie vond geen printer die deze foto’s had kunnen produceren. De politie had sterke vermoedens dat deze foto’s vooraf waren gedrukt, misschien eerder die dag, ergens buiten het vakantieoord.

28. De ‘laatste’ foto van Maddie, deze aan het zwembad, werd pas na drie weken vrijgegeven, en pas nadat Gerry McCann terug in Engeland was geweest

Volgens de McCanns was deze fameuze laatste foto van Maddie gemaakt aan het zwembad van de Ocean Club om 14.29u op donderdag 3 mei. De foto zou genomen zijn met Kates digitale camera.

Volgens de McCanns waren er die vakantie veel foto’s gemaakt, er was dus geen reden waarom de politie deze laatste foto van Maddie niet onmiddellijk had gebruikt om haar gezicht bij de bevolking bekend te maken. Vermits dit de laatste foto was, zou deze heel bruikbaar zijn geweest.

Experten in foto-analyse hebben deze foto grondig onderzocht. Zij beweren dat de oorspronkelijke foto wel gemaakt is op 3 mei, maar dat Maddie hier later in gefotoshopped was. Het is ook een mogelijkheid dat de datum van de foto via een computer werd gewijzigd. Dit kan gemakkelijk gedaan worden via downloads op internet.

Of deze bevindingen correct zijn of niet, het blijft eigenaardig dat deze foto pas werd vrijgegeven nadat Gerry terugkwam uit Engeland. Hij had Kates fototoestel mee naar Engeland genomen, en had dus zeker de mogelijkheid om de foto te fotoshoppen. Ook is het eigenaardig dat er maar één foto van Maddie, van de hele lijst die op de camera aanwezig was, ooit is vrijgegeven. Dat is de foto van Maddie op het tennisveld met drie tennisballen in haar armen.

29. De lichaamstaal van de McCanns wees erop dat ze niet de waarheid vertelden

Volgens experten komt de lichaamstaal van de McCanns tijdens het onderzoek niet overeen met hun overtuiging dat Maddie ontvoerd was. De foto hierna toont de McCanns op 12 mei, negen dagen na de ontvoering, op haar vierde verjaardag.

Weinigen begrijpen hoe de McCanns zo kunnen lachen en vrolijk zijn, zo snel na de ‘ontvoering’ van hun dochter. Iedereen reageert uiteraard verschillend op iets tragisch. Sommigen tonen hun emoties meer dan anderen.

Maar zelfs als we daarmee rekening houden, is de lichaamstaal van de McCanns ronduit eigenaardig. Om een voorbeeld te geven, rond de tijd van de eerste verjaardag van de verdwijning gaven de McCanns een interview voor de BBC TV East Midlands. De presentator beschrijft hoe de McCanns zichzelf naar de studio hadden moeten slepen om dit interview te doen, waarin ze nogmaals zegden hoe verschrikkelijk de verdwijning van Maddie was geweest. Maar omdat de cameraman de camera nog even liet lopen na het interview, en de McCanns dit niet wisten, konden de kijkers zelf zien hoe ze lachend uit hun stoel kwamen, net nadat ze de laatste vraag hadden beantwoord met hun gebruikelijke plechtstatigheid.

Op internet, en dan vooral op YouTube, zijn er veel video’s te vinden die veel vertellen over de lichaamstaal van de McCanns, bijvoorbeeld :

- Oogcontact vermijden met de interviewer en hun hoofd wegdraaien als er moeilijke vragen gesteld worden

- Grinniken, vooral Gerry McCann, op ongepaste momenten

- Aarzelend en defensief bij moeilijke vragen

- Overreactie door Gerry McCann bij een vraag over het verdoven van de kinderen – hij loopt gewoon weg

- Handen aan het gezicht, hals, krabben aan de neus of achter het oor

- Gezichtsuitdrukkingen die niet overeenkomen met hun woorden

- De onmogelijkheid om een persoonlijke boodschap aan Maddie te geven. Kate zegde enkel : ze weet dat we haar graag zien . Gerry zei helemaal niets.

Het was dan ook geen verrassing dat, nadat de McCanns in oktober 2007 een interview hadden gegeven voor de Spaanse TV, 70% van de kijkers dachten dat de ouders logen. In Engeland was dat percentage zelfs nog hoger, nl. 80%.

30. Een drugtest op de tweeling na vijf maanden

De McCanns weigerden hun tweeling te laten testen op verdovende middelen tijdens het onderzoek. Maar toen, na vijf maanden, beslisten ze deze test op eigen initiatief te laten doen. Na die tijd waren natuurlijk alle sporten hiervan weg, en zij wisten dit als dokters. De resultaten van deze test zijn nooit gepubliceerd. De McCanns beweerden echter dat de test bewezen had dat zij de kinderen geen verdovende middelen hadden toegediend. Dit had natuurlijk enkel zin gehad, als de test tijdens het onderzoek waren uitgevoerd. Maar dat had zich uiteraard tegen hen kunnen keren.

NOG 30 ANDERE REDENEN OM TE TWIJFELEN AAN DE ONTVOERINGSTHEORIE

Hier in willekeurige volgorde nog 30 meer redenen om te twijfelen aan de ontvoeringstheorie. Sommige van deze redenen zullen u overtuigen, andere niet.

31. Ze stelden hun eigen noden boven deze van hun kinderen

Door hun kinderen alleen achter te laten in het appartement en uit eten te gaan met de vrienden, bewezen de McCanns dat ze hun eigen wensen boven de veiligheid van hun kinderen stelden. Niet alleen die ene avond, maar zes avonden achtereen. Hun beweringen dat ze elk half uur de kinderen checkten, kunnen we zeer sterk in twijfel trekken, vooral door de getuigenis van Mrs Fenn die de avond van 1 mei Maddie hoorde wenen gedurende 75 minuten.

Een goede illustratie van hun egocentrische houding vinden we in een artikel in The Times : ‘De McCanns bleven enkele minuten praten met een ander Engels koppel, ook tennissers, die aan de tafel naast hen zaten, en die hun kinderen bij zich hadden. Gerry dacht toen (volgens zijn eigen verklaring) hoe veel geluk hij en Kate hadden dat ze hun kinderen niet bij hadden, en wat tijd voor zichzelf hadden’.

32. De nadruk leggen op de ‘ontvoerder’ in plaats van verantwoordelijkheid te nemen voor hun nalatigheid

De meeste ouders zouden zich beschaamd hebben gevoeld als het uitkwam dat zij hun kinderen alleen hadden achtergelaten, onbeschermd tegen mogelijke ongelukken, brand en zelfs een ‘ontvoerder’. Maar de McCanns hebben die verantwoordelijkheid steeds van zich af geschoven.

Nooit hebben de McCanns de bevolking gewaarschuwd voor de gevaren om kinderen alleen achter te laten. Integendeel, zij zijn op de wagen gesprongen van ‘Amber Alert’, een systeem dat opgezet is voor ontvoerde en vermiste kinderen. Maar dit is duidelijk een geval van ‘de put dempen als het kalf verdronken is’. Om te verhinderen dat het kalf verdrinkt, moet de put al gedempt zijn. Simpelweg, om te verhinderen dat kinderen kunnen ontvoerd worden, mogen ze niet alleen blijven en moet er voor hun veiligheid gezorgd worden.

De McCanns beweerden zelfs dat de sociale diensten hen hadden verzekerd dat door de kinderen alleen te laten maar om het half uur te checken, hen zeker geen nalatigheid kon aangewreven worden. Gemakkelijkheidshalve zegden ze er niet bij over welke sociale dienst het ging, en welke verantwoordelijke dit dan zou gezegd hebben.

33. De afstand tussen het appartement en de Tapasbar minimaliseren

De Mccanns hebben bij alle mogelijke gelegenheden beweerd dat de afstand tussen hun appartement en de Tapasbar ongeveer 50 meter was. ‘Het was net hetzelfde als eten in de tuin terwijl de kinderen in bed liggen’ beweert Gerry.

De eigenlijke afstanden zijn als volgt :

a) De Tapasbar was ongeveer 150 meter verwijderd van het appartement

b) Tussen het appartement en de Tapasbar lag het zwembad

c) Alleen maar een klein gedeelte (de bovenkant van de terrasdeuren) was zichtbaar vanuit de Tapasbar.

d) Op dat ogenblik hinderde plantengroei nog meer het uitzicht

e) De afstand (niet in vogelvlucht) van de Tapasbar naar het appartement bedroeg 200 meter en het duurde ongeveer 1,5 minuut om het te bereiken als je vlug stapte.

34. Ze lieten hun vrienden toe om in het appartement te komen na de verdwijning, en zo de plaats van de misdaad te verontreinigen.

De McCanns waren van het eerste ogenblik zeker dat Maddie ontvoerd was. Toch lieten ze hun vrienden in het appartement binnen, lieten hen kastdeuren openen en overal zoeken, terwijl ze moeten beseft hebben dat op die manier alle mogelijke sporen van een ontvoerder konden vernietigd worden. Omdat Kate zelf het hele appartement al had doorzocht, had ze moeten zeggen : ‘kom nergens aan, want er kunnen sporen zijn’.

35. De vreemde uitlatingen van de McCanns over de ontvoering

Toen Gerry McCann zijn schoenmoeder Susan Healy belde, zegde hij : ‘er is een ramp gebeurd, een echte ramp’. Een vreemde uitdrukking voor een ontvoering. Susan Healy dacht daarom eerst dat er een ongeval was gebeurd. ‘Het duurde even voor ik doorhad wat er eigenlijk gebeurd was’ zegde ze. Even daarna belde Kate haar moeder, en zegde : ‘ze is weg mam, ze is weg’.

In een TV-interview zegde Kate : ‘Ik ken de situatie waarin we ons die nacht bevonden. Ik weet dat wat er gebeurd is niet het gevolg is van het feit dat we de kinderen alleen hebben achtergelaten. Ik weet dat het onder andere omstandigheden is gebeurd”. Eigenaardig.

Toen een reporter haar er in november 2007 op attent maakte dat de ontvoerder dan toch maar een heel kleine tijdsruimte had gehad om de ontvoering te doen, antwoordde ze op een manier alsof het over iets triviaals ging : ‘Ze moeten ons in het oog hebben gehouden, de dagen ervoor al. Ik ben er zeker van weet je, hmm, weet je, dat ze moeten geweten hebben, hmmm, dat Gerry net uit het appartement vertrokken was, en dan.... (ze maakt dan een gebaar met haar arm en maakt een klik met de tong), hmm, je hebt gelijk, er was maar een heel kleine tijdsruimte, maar, weet je , hmmm.....’ (trekt dan haar schouders op).

Noot van de vertaler : om dit te begrijpen moet je even naar de video kijken op deze site ‘woosh clunck’, de manier waarop velen op internet haar gebaren beschreven.

36. De broer van Gerry gaf onmiddellijk zijn vaste job op om het Madeleinefonds op te zetten

John McCann, de broer van Gerry, werkte bij een farmaceutisch bedrijf, maar gaf onmiddellijk zijn job op om zich fulltime met het Madeleinefonds bezig te houden. Dit kan misschien een heel gul gebaar lijken, maar we moeten ons terecht afvragen : hoe kon John McCann weten dat Maddie niet snel zou gevonden worden, misschien nog dezelfde week, of dezelfde dag. Hij zou dan zonder job gezeten hebben, terwijl hij toch een huis moest afbetalen en voor vrouw en kinderen zorgen. Ik benadruk het feit dat hij niet heeft gezegd dat hij tijdelijk zijn job opgaf, of verlof zonder wedde nam, neen, hij zegde wel degelijk dat hij ontslag had genomen.

37. De lichaamstaal van Gerry McCann toen hem werd gevraagd of zij de kinderen slaapmiddelen hadden toegediend

Noot van de vertaler : bekijk de video ‘kinderen verdoofd of niet’.

Toen Gerry ontkende dat zij de kinderen hadden verdoofd loog hij duidelijk. Hij praatte sneller, keek weg van de interviewer, grinnikte bijna, en krabde aan zijn oor. Als je andere video’s bekijkt waarin hij moeilijke vragen krijgt voorgeschoteld, zie je deze lichaamstaal vaak.

38. Ze weigerden een babysitter omdat ze de kinderen niet bij een vreemde wilden achterlaten

De McCanns beweerden dat ze de kinderen niet wilden achterlaten bij een vreemde. Maar deze ‘vreemde’ zou een kinderverzorgster van het complex zijn geweest, iemand die de kinderen dus kende en waar ze gedurende de dag bij waren. Dit was dus duidelijk een pertinente leugen.

Het is zelfs zo dat Silvia Batista, de technisch directeur van het complex, de McCanns aanbood voor een babysitter te zorgen, omdat het complex verantwoordelijk was voor zijn gasten. De ouders weigerden dit.

39. De uitgelatenheid van de McCanns snel na de verdwijning van Maddie

Op 12 mei zou Maddie 4 jaar zijn geworden. De McCanns hadden een kerkdienst bijgewoond, en verlieten het kerkje van Praia da Luz.

Deze foto zegt genoeg :

Kort daarna maakten ze een fotoshoot voor de pers.

Is dit wat ‘normale’ ouders zouden doen? Zijn dit ouders die het echt verschrikkelijk vinden dat hun dochter is verdwenen?

Op internet zijn verschillende foto’s van hen te vinden waarop ze lachen en wuiven, kort na de verdwijning van hun dochter.

40. Ze belden hun familie enkele minuten nadat ze constateerden dat Maddie verdwenen was

Ouders, die door eigen schuld hun dochter verloren zijn, zouden te beschaamd zijn om onmiddellijk familieleden in te lichten van de ‘ontvoering’. Integendeel, zij zouden eerst zelf gaan zoeken, of een zoekactie op touw zetten, en de politie bellen. Nee, zij belden hun familie om te zeggen dat Maddie zeker en vast ontvoerd was. Ze brachten ook onmiddellijk de pers op de hoogte.

41. Kate McCann schrijft in haar dagboek dat Gerry het weer prachtig had gedaan voor de pers

Een familielid hat Kate aangeraden een dagboek te starten, zodat Maddie later kon zien hoe haar ouders naar haar hadden gezocht. Ik ga hier nu niet te diep op ingaan. Het is wel belangrijk te vermelden dat ze op een gegeven moment schrijft dat Gerry weer een goede vertoning had gegeven voor de pers.

En we kunnen inderdaad spreken van een ‘vertoning’. Een cameraman vertelde dat de McCanns, als er camera’s in de buurt waren, bedrukt keken en bijna weenden, en dat Kate steeds Cuddle Cat bij zich had en tegen haar gezicht hield.

42. De gefrustreerde reactie van de katholieke priester ‘Father Pacheco’ nadat hij met de McCanns had gepraat

Father Pacheco, de priester van Praia da Luz, vertelde de pers dat hij gefrustreerd was nadat hij met de McCanns had gepraat. Hij mocht hier echter niet verder over uitwijden, zelfs niet tegen de politie.

43. Kate McCann sliep goed na vijf dagen

De Mccanns zegden dat ze vijf dagen na de verdwijning terug normaal konden slapen. Als we naar andere ouders luisteren in dezelfde omstandigheden, horen we steeds dat zij tot zelfs maanden na de verdwijning nog steeds niet goed slapen.

44. Ze deden normale dingen direct na de verdwijning, behalve naar hun dochter zoeken

De Mccanns gingen elke ochtend joggen, en noteerden dan zorgvuldig de tijd die ze over een bepaalde afstand hadden gedaan. Dit schreef Gerry McCanns in zijn eigen blog. Ze gingen ook tennissen, terwijl anderen naar hun dochter zochten.

Ze verklaarden later zelf dat ze eigenlijk zelf niet naar Maddie hadden gezocht.

Zie video ‘wij zochten zelf niet naar Maddie’

45. Hoe Gerry de vermissing van Maddie beschrijft

Toen een reporter aan Gerry vroeg hij hij zich voelde toen Maddie verdwenen was, zegde hij :’ het was net alsof je op je bank geld haalt, en je je plotseling realiseert dat je in het rood staat’.

Begrijpe wie begrijpen kan.

46. De Tapasvrienden vertelden niet aan de politie dat zij ook hun kinderen avond na avond alleen lieten

Niemand van de Tapasvrienden gaf aan de politie toe dat zij ook hun kinderen avond na avond alleen lieten terwijl zij gingen eten. Dit zou toch heel belangrijk geweest zijn voor de politie, vooral om ook de vrienden beweerden dat een ontvoerder dagenlang de appartementen in het oog zou gehouden hebben.

47. De verschillende excuses van de McCanns waarom ze de kinderen niet mee namen op 3 mei

Volgens Kates verklaring vroeg Maddie de ochtend van de 3^de mei waarom haar ouders niet gekomen waren de avond ervoor toen zij en haar broertje weenden. En toch gingen ze diezelfde avond weer uit eten zonder hen.

Ze beweerden dat ze de kinderen niet konden meenemen, omdat ze geen buggy hadden voor de tweeling. Het is later bewezen dat ze die wel hadden.

Ze beweerden ook dat kinderen niet welkom waren in het restaurant. Dat bleek later een lam excuus te zijn, vermits Gerry zelf enkele dagen ervoor samen met een ander koppel aan tafel had gezeten, die wel hun kinderen bij zich hadden.

Aan een journalist verklaarden ze dat ze eigenlijk blij waren dat ze ’s avonds wat tijd voor zichzelf hadden zonder de kinderen.Onbegrijpelijk. De kinderen waren overdag nooit bij hen, maar de hele dag in de crèche, van ’s ochtends 9.30u tot 12.30u en dan terug van 13.30u tot 17.30u.

48. De McCanns leken niet geïnteresseerd in mogelijke waarnemingen van Maddie

Op een gegeven moment waren er diverse getuigenissen dat Maddie gezien was in Malta. De McCanns bleven echter in Portugal. Hetzelfde gebeurde toen Maddie was gezien in een bar in Nederland.

49. Ze beantwoordden enkel vragen van de pers als ze tenminste twee uur op voorhand verwittigd werden

De McCanns stonden erop dat de pers de vragen die ze wilden stellen twee uur van tevoren aan hen bekend maakte. Ze wilden dan enkel die vragen beantwoorden, en geen andere. Waarom legden ze die voorwaarden op?

50. Ze beweerden dat de ontvoerder de kinderen vermoedelijk verdoofd had

Ze beweerden dit omdat de tweeling nooit wakker was geworden tijdens het hele gedoe op de avond van 3 mei, toen iedereen door het appartement liep, lichten aandeed, kasten opentrok en riep. Ze kwamen met deze theorie op de proppen nadat de Portugese politie hen ervan verdacht de kinderen te hebben verdoofd met zware slaapmiddelen om dan zelf ongestoord te gaan dineren met de vrienden.

We hebben eerder al vastgesteld hoe moeilijk het voor een ontvoerder zou zijn om langs het raam naar buiten te klimmen met een kind in de armen. Bovendien zou hij dan nog de tijd moeten gehad hebben om zowel de tweeling als Maddie te verdoven. Dit maakt het ontvoeringscenario nog ondenkbaarder.

51. Niemand heeft de uitgeloofde beloning opgeëist

Alhoewel de McCanns een beloning uitloofden van 3 miljoen euro voor iemand die informatie kon geven die leidde tot het vinden van Maddie, is er niemand opgedaagd om de beloning op te eisen. Een beloning van die omvang leidt er vaak toe dat toch iemand iets zegt of informatie geeft die ze anders verborgen zouden houden. Niemand!

52. Het Madeleinefonds werd heel snel na de verdwijning opgezet

De McCanns zetten een privaat trustfonds op ‘Helping to Find Madeleine’, met een ongelooflijke snelheid. Er zijn verschillende aanduidingen dat ze dit fonds hebben opgezet, alhoewel ze wisten dat Maddie niet meer leefde, en dus niet zou teruggevonden worden.

Er is altijd heel wazig gedaan over de inkomsten en uitgaven van het fonds. Vermoedelijk is niet al het geld naar de zoektocht naar Maddie gegaan. Het is bewezen dat zij er tweemaal de lening van hun woning mee hebben afbetaald. Dit hebben ze trouwens zelf toegegeven.

53. Gerry McCann, briesend als een stier

Uiteraard reageert iedereen verschillend op zaken als deze, maar dagen na de verdwijning werd Gerry in Praia da Luz gezien, briesend als een stier. Dit wordt niet beschouwd als een normale reactie, omdat ouders in dergelijke situatie elkaar meestal proberen te troosten. Dit leek meer een poging om er gestresseerd uit te zien.

54. Hun eerste focus : we hopen op de best mogelijke afloop voor ons

Enkele dagen na de verdwijning vroeg een journalist aan Gerry McCann hoe hij zich voelde en wat hij wenste dat de mensen zouden doen om te helpen. Zijn antwoord : ‘Bid voor ons, Bid voor Madeleine, wij hopen op de best mogelijke afloop voor ons’, en dan na een aanzienlijke pauze voegde hij hieraan toe : ‘en voor Madeleine’. Dit is één van de vele voorbeelden die aantonen dat de McCanns vooral met zichzelf bezig waren, en niet met Maddie.

55. Het antwoord van Kate toen men haar vroeg wanneer zij Maddie laatst gezien had

In een TV-interview werd Kate gevraagd of Maddie sliep toen zij haar die avond de laatste keer zag. Er volgde een heel lange pauze, een aarzeling, en toen zij ze gewoon ‘ja’. Het was voor de kijkers heel duidelijk dat ze moest nadenken over deze vraag en wat ze hierop moest antwoorden.

56. Ze zouden Portugal nooit verlaten vooraleer Maddie gevonden was

Toen ze officieel verdacht werden gemaakt, konden ze niet vlug genoeg zijn om Portugal te verlaten, geholpen door de Britse overheid die hen zelfs een privé vliegtuig ter beschikking stelde.

57. Ze gebruikten een verouderde foto van Maddie voor hun campagne ‘LOOK for Maddie’

In plaats van een recente foto, gebruikten ze een foto van Maddie waarop ze duidelijk bijna twee jaar jonger was, hetgeen het dus veel moeilijker maakte om een goed beeld te krijgen van hoe ze er op dat ogenblik uitzag.

Maddie, 2 jaar oud

Maddie, bijna 4 jaar oud

58. De woordvoerder van de McCanns spreekt over het maken van een film over Madeleine

In de herfst van 2008 zegde Clarence Mitchell, de woordvoerder van de McCanns, dat de mogelijkheid van een film over Maddie overwogen werd. ‘Alhoewel het hoogst plezierig zou zijn te kunnen nadenken over de cast van de film, zijn we nog lang niet zover’.

59. De tegenstrijdigheden : werd Maddie ’s nachts vaak wakker of niet

Toen hen in het begin gevraagd werd waarom ze zo zeker waren dat Maddie was ontvoerd, en niet gewoon weggelopen, antwoordde Kate : ‘eens Maddie en de tweeling slapen, worden ze nooit wakker’. Toen hen de vraag werd gesteld waarom ze geen babysitter hadden gevraagd, zegde ze dan weer: ‘we wilden niet dat de kinderen een vreemde zouden zien als ze ’s nachts zouden wakker worden’.

60. De beslissing van de Paus om de McCanns niet langer te steunen

Tijdens hun bezoek aan Vaticaanstad enkele weken na de verdwijning, zegende de paus publiekelijk een foto van Maddie. Het Vaticaan plaatste steunbetuigingen op hun website, evenals een oproep om Maddie te helpen zoeken. De McCanns hadden vaak gezegd dat ze heel katholiek waren, en dat ze een sterk geloof hadden.

En toch, 48 uur voordat de McCanns formeel verdacht werden van betrokkenheid in de verdwijning van hun dochter, verdwenen alle verwijzingen naar Maddie van de website van het Vaticaan. Voor veel ingewijden van de Roomskatholieke kerk was het duidelijk dat de Paus sterke aanduidingen had dat de ontvoeringstheorie van de McCanns niet klopte.

Tony Bennett

Oktober 2008